Maya, van Einstein-kleuter over TSO naar masterdiploma

Geschatte leestijd: 8 minuten

Dochter Maya heeft alle goede ‘schoolse raad’ naast zich neergelegd en is er toch geraakt! Sinds 10 februari 2021 is ze afgestudeerd als master criminologie – mét onderscheiding – nadat ze al een bachelor psychologie in de wacht had gesleept aan de UGent. Twee universitaire diploma’s dus, en dat na een toch wel aparte schoolloopbaan. Zo’n loopbaan waarbij de leerkracht fysica in het derde middelbaar ooit minachtend zei: “Stuur ze maar vlug terug naar het technische, waar ze thuishoort”.

Maya en ik danken die vrouw nog steeds, want ze heeft ons aan het werk gezet. Met het gekende resultaat.

Dochter Maya en Frodo in het bos
Maya en Frodo

Babbel-Maya, al vanaf de peuterschool

Maya is verbaal altijd sterk geweest. Toen ze nog in de peutertuin zat vertelde ze dat ze samen met alle kindjes, in de auto, met de juf, samen naar de GB was geweest. Ik dacht: “Wauw, een uitstapje met de peuters, leuk!” Van een toevallige getuige hoorde ik dat de juf verkiezingsdrukwerk van haar man onder de ruitenwissers van de geparkeerde auto’s stak. Met de peuters als eendjes hand in hand achter haar aan.

Was Maya ergens bij, dan wist ik het ook, want ze vertelde toen al alles! Ze was nog te klein om wat ze meemaakte volledig te begrijpen, maar ik vulde wel in wat ze vertelde. Beetje als ‘De jongen in de gestreepte pyjama’.

In de kleuterschool tijdelijk een wiskundig wonder

Juf Lieve van de instapklas kon er maar niet over zwijgen, over hoe slim die dochter van mij wel was. Maya zag iets liggen op de vensterbank, was te klein om erbij te kunnen, schoof een krukje bij, klom erop en nam gewoon wat ze wou. De oplossing lag voor het grijpen en Maya nam die gewoon.

In de tweede kleuterklas bij juf Christine bleek mijn dochter over een enorme wiskundige cijferknobbel te bezitten. De andere kinderen telden van 1 tot 10. Maya ook en keerde toen gewoon terug, van 10 tot 1. Ongezien!

Ik dacht: “Maya is een kleine Einstein, ze gaat zo’n makkelijke schoolloopbaan tegemoet.” Maar o boy, had ik het verkeerd voor!

Maya in de lagere school, top in taal, reteslecht in rekenen

In de lagere school had Maya prima cijfers voor taal, maar scoorde helaas iets minder voor rekenen. Het werd duidelijk dat dat verhaaltje van dat rekenwonder uit de kleuterklas toch een beetje overdreven was.

In het vijfde studiejaar bij juf Lieve had ze zo’n slechte punten voor rekenen dat we vanaf dan samen sommen deden, maaltafels, delingen, vraagstukjes. Elke avond opnieuw. Maar het loonde, want het volgende rapport stonden zij en (slimme) Bart op de eerste plaats met het hoogste cijfer voor rekenen.

Je ziet, wie wil en wie werkt, die komt er wel! Was een les die we later nog een paar keer zouden ervaren.

Rekensommen in het eerste studiejaar
Dit kan Maya nog net. 🙂

In het zesde studiejaar moesten we beslissen welke richting Maya zou uitgaan in het middelbaar. Meester Peter noemde Maya een “twijfelgeval”. Ze had het toch zo moeilijk met rekenen, en wat wou ze gaan doen? Kleuterjuf worden, toen nog haar wens? In dat geval lag een keuze voor het TSO meer voor de hand, want daar lag de wiskunde toch op een iets lager niveau. Waarom het een kind zo moeilijk maken?

We stuurden Maya dus naar het technische, als positieve keuze.

Twee eerste jaren middelbaar

Bij de inschrijving in het technisch middelbaar had ik Maya’s rapport niet mee. Toen ik zei dat ze 82% had behaald in het zesde lager werd ik net niet uitgemaakt voor leugenaar. Ik moest het rapport zo vlug mogelijk komen tonen om te bewijzen dat wat ik vertelde wel waar was. Was een prachtbegin van Maya’s middelbaar, dat kan ik je verzekeren.

Die eerste twee jaar verliepen moeiteloos. Maya moest nagenoeg niets studeren, kreeg de beste punten voor alles wat met taal te maken had. Wiskunde bleef weliswaar een klein KernTalentje.

De school was echter verschrikkelijk. Mijn dochter heeft altijd graag gepraat en werd bij de kleinste kik op straf gezet. Deed me zo denken aan mijn eigen schoolgaande jeugd: eigenlijk een lief, vriendelijk en aangenaam karakter hebben, maar gestraft worden omdat je te sociaal bent en graag babbelt.

Derde middelbaar: Maya’s keerpunt!

Maya koos voor sociaal-technische wetenschappen en kwam terecht in een school waar ze zich “zelfs slimmer dan de leerkracht” voelde, haar eigen woorden. Maar ik kon haar volgen. Ik ben één keer naar een infoavond gegaan en ik schaamde me in de plaats van de juf vooraan. Die had geen niveau, kon met moeite uit haar woorden komen, de dialectklanken vlogen heen en weer. Mijn indruk was niet bijster goed, maar als een 15-jarige dat ook al merkt!

“Ik voel me zelfs slimmer dan de leerkracht!”

Elke dag vertrok Maya met lemen voeten en kwam met nog zwaarder voeten thuis. Kreeg een tien voor elke tekst die ze schreef en zei toen dat ze columniste voor de krant wou worden, een beetje zoals haar mama, zoals je weet copywriter in Gent. Toen dacht ik: “We hebben zo’n verkeerde keuze gemaakt door voor TSO te kiezen. Ze zit daar echt niet op haar plaats.”

Een gesprek met een leerkracht van het hoger middelbaar gaf ons hoop. Maya kon het nog steeds proberen in het ASO. Na de herfstvakantie ging ze van start in de richting Humane Wetenschappen. Ze leefde echt op, zag het volledig zitten, werd weer uitgedaagd. Zelden heb ik haar zo enthousiast gezien!

En toen kwamen de decemberexamens eraan. Maya had nooit echt moeten studeren, wist niet hoe ze dat moet doen en faalde dus faliekant. Op haar rapport stonden alleen maar verschrikkelijk slechte cijfers, vooral voor de exacte vakken, wiskunde en wetenschappen. Samen gingen we langs bij de juf fysica die de minachtende woorden uitsprak: “Stuur haar maar terug naar het technische, waar ze thuishoort”.

“Stuur haar maar terug naar het technische, waar ze thuishoort!”

DANK U WEL, juf van fysica

We zijn die juf – arrogant als ze was – véél dank verschuldigd. Want vanaf dat moment zijn Maya en ik in gang geschoten. Het was net alsof ze weer in het vijfde studiejaar zat. Elke avond zaten we aan de keukentafel en herhaalden we samen elk vak, niet alleen wiskunde en wetenschappen, maar ook Frans. Wat hebben we hard gewerkt, maar het lukte!

Op de daaropvolgende paasexamens haalde Maya de beste score voor fysica. Je ziet het, wie wil en wie werkt, die komt er wel. Op het einde van het jaar had ze alle tekorten ingelopen, behalve twee puntjes voor wiskunde. Gelukkig zag de school dat door de vingers.

De rest verliep goed. Ze zat graag in de humane, vond de lessen interessant, vooral de psychologie. Werd uitgedaagd en haalde relatief goede punten. Niet de beste, maar dat hoefde ook niet. Ze zat op haar plaats, kweekte zelfvertrouwen en had veel vrienden.

Toffe selfie van Frodo, Maya en zus Hannah
Leuke selfie van Frodo, Maya en zus Hannah

En toen kwam de unief eraan

Hoewel Maya interesse had in alles wat met criminologie te maken had, koos ze voor psychologie, samen met een vijftal vrienden. Dat lukte, weliswaar met de nodige herexamens. Die eerste examenperiode bleek altijd net iets te vroeg te komen. Pas met een extra studeerbeurt erbij lukte het om met werkelijk prachtige cijfers naar huis te komen, behalve voor statistiek. Het wiskundig inzicht dat ze had getoond als kleuter was ze al heel vroeg in haar schoolloopbaan kwijtgeraakt. Elk statistiekvak heeft ze, denk ik, vier keer afgelegd om dan met een net over de sloot-cijfer thuis te komen. Maar ze heeft het gehaald! Je ziet het, wie wil en wie werkt, die komt er wel! Het is haar levensmotto.

Na haar bachelor psychologie had ze er genoeg van en besloot ze de opleiding criminologie aan te vatten. Een zéér goede keuze. Ze moest het voor de eerste keer doen zonder vrienden en leerde zelfstandig haar boontjes te doppen. Ze viste alles zelf uit, pakte de telefoon om de prof te bellen en dingen te vragen. Iets wat ze een jaar tevoren nooit zou hebben gedaan. Ze werd eindelijk volwassen.

Dat zag je ook aan de punten. Alles wat ze deed werd beloond met een prachtig cijfer. Papers en werkstukken leverde ze altijd tijdig in en kwamen terug met een 15+-score. Haar stage maakte ze goed door en ook haar masterproef kreeg een meer dan degelijke score.

En nu is ze dus master criminologie, geslaagd mét onderscheiding. Dat meisje dat “toch maar beter terugkeerde naar het technische, waar ze thuishoorde!”. Alweer het bewijs dat als je iets echt wil, je het ook kan halen, op en vaak zelfs iets boven je niveau. Even doorzetten en het lukt.

Trots op Maya Van Hoecke

Ook zij is een echte dochter van me. Alles wat in mijn moeder zat en in mij zit ook in haar. Ocharme! Maar ze is de vriendelijkheid zelve, ze heeft een hart van goud en een verantwoordelijkheidsgevoel van hier tot in Mexico. Om maar één exotische plaats te noemen.

Wie haar in dienst neemt, heeft er een prachtige werkkracht bij!

Ik ben zo trots op mijn meisje(s). Lees ook mijn ode aan Hannah, mijn andere dochter.

Hannah, Frodo en Maya op herstwandeling in het Kloosterbos
Hannah, Frodo en Maya, vereeuwigd op deze foto

En met deze positieve noot sluit ik af. Tot de volgende!

© C’bon

Mannen leggen me altijd alles uit

Mannen leggen me altijd alles uit

Drie maanden fietsen dwars door Gent: blij dat ik nog leef

Drie maanden fietsen dwars door Gent: blij dat ik nog leef

100% tevreden sollicitanten moet je verdienen!

100% tevreden sollicitanten moet je verdienen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

  • Dyane Vandemeulebroucke/Defevere

    Schitterend gewoonweg! Hartelijke groet en felicitaties voor dochter en moeder!!
    Mooi verhaal van een doorzetter!

  • Christine

    Dank je wel, Dyane. Ja, ik ben trots. 🙂

  • Ruud Lagemann

    Mooi verhaal over deze boeiende Maya. Leuk dat zo’n dochter ook goed wordt gewaardeerd door haar mama en hopelijk haar papa. Dat de juffen het niet altijd bij het juiste eind hebben, is niet alleen menselijk, het is tevens een bron van inspiratie. Veel succes gewenst met het verdere verloop van deze Maya, en natuurlijk ook Hannah en… Frodo.

  • Christine

    Dag Ruud, ik vond dat we haar doorzettersverhaal inderdaad wel eens aan de grote klok mochten hangen. En de papa keek goedkeurend toe. 🙂

  • sylvie

    Waw, wat een parcours. Een heel persoonlijk verhaal dat je met heel veel doorzettingsvermogen en begeleiding kan worden wie je wil zijn! Chapeau, Maya!

  • Christine

    Maya zegt: “Dank je wel, lieve Sylvie”! 🙂

  • Carl Soens

    Hartelijke gelukwensen voor Maya, en ook voor haar zus en ouders die in haar bleven geloven!
    Ik vind TSO niet minderwaardig aan ASO. Heb zelf mijn lager secundair (zoals dat toen heette) in de moderne gedaan, mijn eerste hoger secundair in de economische was geen succes (voornamelijk omdat het mij niet interesseerde, ik moest verder in het secundair van mijn ouders). Ben dan overgestapt naar het TSO in het Higro (Hoger Instituut voor Grafisch Onderwijs), toen was er nog een link met Sint-Lucas.
    In het Higro lag het niveau best hoog, ik vond het niveau van de talen zelfs hoger dan in het ASO! Duits stond er ook op het programma, niemand in mijn vriendenkring die TSO volgde kreeg Duits.
    We kregen onder meer Engels van Wim D’Haveloose, die leraar was ook medewerker bij ARCA theater. Het gros van het lerarenkorps bestond uit motiverende en stimulerende personen. En zeker de leraren kunstgeschiedenis, esthetica …

  • Christine

    Ik vind TSO ook niet minderwaardig aan ASO. We hebben in die eerste twee jaar middelbaar echt positief voor het TSO gekozen. Ik heb trouwens echt bewondering voor die technische bollebozen. Maar Maya werd te weinig uitgedaagd. Iedereen zijn verhaal, niet? En jij bent inderdaad ook goed terechtgekomen! 🙂