Blij dat ik de boekvoorstelling van ‘Ik zal je schrijven’ van Nele Baplu heb gemist!

Ik kon er niet bij zijn, bij de boekvoorstelling van ‘Ik zal je schrijven‘ van Nele Baplu, op 23 november 2025 in Barboek in Leuven.

En toch zat ik een paar dagen later op het puntje van mijn stoel. Omdat ik op voorhand gevraagd had het gesprek op te nemen, kon ik er later op het moment dat het voor mij klopte met volle aandacht in duiken.

En wat ben ik daar blij om, want wat een gesprek was het, openhartig, gelaagd en intens. Met een auteur die haar woorden weegt en een interviewer die het lef heeft om ruimte te laten voor stilte.

In deze blog vertel ik waarom ‘Ik zal je schrijven‘ me geraakt heeft, wat Nele Baplu voor mij zo bijzonder maakt, en waarom interviewer Leentje Van Hoorde hier minstens evenveel eer verdient.

Ik zal je schrijven: een boek dat binnenkomt

Het begon voor mij al bij die eerste zin. Of nee, zelfs nog daarvoor. ‘Ik zal je schrijven’ is zo’n boek waar de witregels meeschrijven, waar de bladspiegel fluistert. Nele Baplu kiest haar woorden zorgvuldig en snijdt alles weg wat overbodig is. Wat overblijft is taal die klinkt als muziek en voelt als verlies.

Ik las deze briefroman tussen twee geliefden, gescheiden door oorlog. Dat deed ik heel toevallig op 11 november, Wapenstilstand, en eigenlijk was dat de perfecte timing.

Vergeleken met haar eerdere werk miste ik die stomp in de maag of die ene traan. Maar de beelden bleven hangen, want Nele schrijft enorm visueel. De bloemenweide waar sommige stengels geknakt zijn. De afdruk van twee verstrengelde lichamen die samen zwaarder wegen dan apart. Die wondermooie kleuren: papaverrood, lupinepaars, korengeel.

Maar vooral is er dat immense verdriet van een zinloze oorlog.

Nele Baplu: introvert, intens, onafhankelijk

Ze zei het zelf, met een half lachje: “Ik heb overwogen om niet te komen.” De zetel in de boekhandel bleef tot op het laatste moment bijna leeg.

Nele Baplu is niet iemand die hunkert naar een podium. Maar toen ze eenmaal begon te spreken, gebeurde er iets. Alsof de stilte die ze eerst nodig had, haar zinnen nog meer kracht gaf.

Wat ik zo waardeer aan haar schrijverschap? Alles is doordacht, zonder berekend te zijn. Ze schrijft niet vanuit een plot, maar vanuit een gevoel. Zonder vast plan, maar met een vaste wil om te raken.

Elk woord, elke witregel, elke bladspiegel is functioneel. Dat is ook waarom ze kiest voor een onafhankelijk bestaan als auteur. Geen uitgever die meebeslist over inhoud, over vorm, over stijl.

“Het geheel van een boek is een kunstwerk,” zegt ze. En als je haar hoort spreken, weet je: dat is geen pose. Dat is overtuiging.

Klein van formaat, groot van gelaagdheid

Wat Nele schrijft, is nooit toevallig. Haar achtergrond als classica verklaart veel. Ze is getraind in het fileren van teksten tot op het bot, in het waarderen van elk woord, elke stilte. En dat merk je: haar novelles zijn compact, maar beladen. Geen woord te veel, geen zucht te licht.

Ze gelooft dat wat niet gezegd wordt, soms zwaarder weegt dan wat er wel staat. Daarom kiest ze voor kleine boeken met grote thema’s. Ze wil niet rond de pot draaien, ze wil iets laten binnenkomen. En daar slaagt ze steeds opnieuw in.

Ook al twijfelt ze vaak voordat ze begint, zodra ze haar pen op papier zet “komt het er als een gulp uit.” Precies dat contrast tussen haar bescheidenheid en de kracht van haar taal maakt haar werk zo intrigerend.

Woorden en beelden in balans

Bij elk boek dat Nele maakt, hoort ook een beeld. Geen losstaand plaatje, maar een illustratie die even zorgvuldig is opgebouwd als de tekst. Die taak ligt bij Peter De Marrez, haar illustrator én meelezer. Hij krijgt de tekst niet pas op het einde, maar leest kritisch mee van bij het prille begin. Woord na woord.

“Wat ik beoog met mijn boeken is een bepaald gevoel overbrengen,” zegt ze, “en Peter krijgt de opdracht om iets te maken dat dat gevoel overbrengt.”

Die nauwe samenwerking leidt soms tot wrijving, zegt Nele zelf. Ze hecht zich soms aan een beeld, een textuur, een suggestie in de illustratie die haar raakt, zelfs al is het geheel nog niet af. Maar uit die wrijving ontstaat precies die intensiteit die haar boeken kenmerkt.

De cover is geen reclame, het is een echo van wat je binnenin vindt. En ook daarin blijft ze trouw aan haar visie: elk element telt mee in het verhaal dat ze wil vertellen.

Leentje Van Hoorde stelt de juiste vragen

Wie dit gesprek hoort, hoort ook stilte. En dat bedoel ik als compliment. Want Leentje Van Hoorde, gids bij Walkotopia en gepassioneerd verteller van verzetsverhalen, heeft het talent om haar gasten te laten spreken. Ze duwt niet, trekt niet, vult niet aan. Ze luistert. En daardoor zegt Nele net wél wat ze anders misschien voor zich zou houden.

Leentje maakt van luisteren een vorm van gidsen. Of ze nu door de bossen van het verzet trekt of door de zinnen van een auteur, ze begeleidt zonder op te dringen.

En nu blijkt: ook als interviewer van auteurs is ze een natuurtalent. Met dit gesprek bewijst ze dat haar rol niet hoeft te eindigen op stoepen en wandelpaden. Van mij mag ze mee het literaire podium op.

Het is geen toeval dat Nele haar na afloop bedankte met de woorden: “Wat kan jij goed luisteren.” Dit was een gesprek zonder franjes, maar met diepgang. Over moed en twijfel. Over creatie en chaos.

Precies daarin zit Leentjes kracht: ze stelt vragen die je bijna niet hoort, maar die blijven hangen.

Wat je voelt tussen de regels

Wat mij telkens opnieuw raakt in Baplu’s werk, is hoe ze universele thema’s tastbaar maakt zonder ze ooit te benoemen. Oorlog, verlies, verlangen, rouw… Ze sluipen de tekst binnen via beelden, via ritme, via stilte.

In ‘Ik zal je schrijven’ hoor je meer dan je leest. Je voelt de afstand tussen twee geliefden, de stilte die dreunt, de afwezigheid die zwaarder weegt dan welk woord dan ook.

Dat is geen toeval. Nele vertelt in het interview hoe ze bewust wegblijft van tijd en plaats, zodat elke lezer er zijn eigen verhaal in kan leggen. “Het is niet ik die het boek schrijft,” zegt ze, “we schrijven het samen, de lezer en ik.” En dat voel je. Ze reikt beelden aan, en als lezer vul je ze in.

Haar boeken zijn geen verklaringen, maar spiegels. En precies daarom blijven ze hangen.

Lees dit, en dan alles van haar

Ik las ‘Ik zal je schrijven’ na ‘Mijn lieve jongen‘, ‘En toen begon de zee te zingen‘ en ‘Jij bent mijn vingers‘. Elk van die novelles hakte er stevig in. Sommige lieten me achter met een stomp in de maag, andere met een brok in de keel of een zin die bleef nazinderen.

“Ik zal je schrijven” was voor mij iets milder qua emotionele klap, maar het taalgevoel, de beelden, de kleur, dat was weer helemaal Nele Baplu.

Voor wie haar nog niet kent: dit is een ideale instapper. Klein van formaat, maar groots in zeggingskracht. En wie dan nog meer wil, mag zich verheugen op het volgende boek dat al voorzichtig in wording is. Werktitel: Vriend. Thema: vriendschap, maar dan op een manier die je nog nooit gelezen hebt. Als iemand dat kan, dan is zij het.

Nog op zoek naar een eindejaarscadeau?

Dan geef ik je twee gratis tips:

1. Koop ‘Ik zal je schrijven’ van Nele Baplu: lees en dompel je onder in rake woorden en zinnen.
2. Boek een interessante gidsbeurt van Leentje Van Hoorde bij Walkotopia: luister, leer en geniet.

© C’bon, blogger en freelance copwyriter