Gelezen boeken in kwartaal 3 van 2025: veel zomerse bladzijden

En plots zijn we alweer drie maanden verder! Deze keer vliegen we in de lijst ‘Gelezen boeken in kwartaal 3 van 2025′ doorheen juli, augustus en september. Maanden met af en toe een leuk zomerzonnetje, lange avonden en toch wel enkele fijne leesmomenten.

Net als vorige keer krijg je het volledige overzicht van alle 23 boeken die me de voorbije maanden hebben vergezeld. Met covers, titels, sterren en natuurlijk mijn oprechte – soms lovende, soms kritische – verslag van maximaal 150 woorden per stuk. Helaas kan niet elk boek kan een voltreffer zijn, ook niet van persoonlijke favorieten.

Mijn boekenlijsten van kwartaal 2 en kwartaal 1 staan uiteraard ook al online.

Ben je benieuwd welke pareltjes er nu tussen zitten? En vooral: welk boek je absoluut moet mijden? Lees gauw verder, mijn zomerse boekenoogst wacht op je!

Zoals altijd geldt: spot je een onweerstaanbare leestip tussen mijn stapel? Laat het me weten! Ik ben altijd benieuwd welke verhalen jouw interesse wekken!

Gelezen boeken in kwartaal 3 van 2025: de vijfsterrenboeken

Als de dieren van Lieselot Mariën
*****

Schrijven over pril moederschap is in. Dit is al het derde boek op rij dat ik daarover lees. Gelukkig is het idee dat die eerste maanden rozengeur en maneschijn zijn, voorgoed achterhaald. Dit boek raakte me: het toont haarscherp de spagaat tussen de vurige wens om moeder te zijn en de harde realiteit.

Mariën schrijft erudiet en meeslepend. Ze vergelijkt de borstvoedingsmaanden met de mythe van Inanna die zeven poorten van de hel passeert en telkens een kledingstuk moet uitdoen tot ze naakt is. Ik voelde mee met haar lijf dat na de bevalling anders, leger, uitgeput is en alleen nog dient om te stuwen en te zogen. “Een moeder is lijf en geur van melk, zonder binnenkant.”

Ondanks het zware thema leest het boek verrassend vlot. Hulde daarvoor. Ook een verademing? Heb slechts één spelfout ontdekt – bankcontact – naast een verkeerd gebruik van het woord ‘bijhorend’. Bijna 100% puntgaaf dus en dat wordt steeds zeldzamer…

Lees ook mijn uitgebreider blog over de Bronzen uil 2025, dit boek stond op de shortlist.

Koekoeksjong van Søren Sveistrup
*****

Het verschil tussen een goed en minder goed boek? Een goed exemplaar verveelt geen seconde, zelfs al telt het 600 pagina’s. En dat is hier het geval. Het begint sterk: een uitstapje van een aantal vierdeklassers, waarbij ze uitleg krijgen over een koekoeksjong dat eieren uit een nest duwt, eindigt met de gruwelijke ontdekking van een in stukken gehakt lijk. Daarna volgen er 500 pagina’s over een moorddadige stalker. Hoe verder je leest, hoe raadselachtiger het wordt, want je blijft je afvragen: wat heeft dit alles in godsnaam te maken met dat scholierenvoorval van dertig jaar geleden?

Knap gestructureerd verhaal, en wat een fantasie heeft die Sören toch! Alweer met rechercheurs Thulin en Hess in de hoofdrol die we nog kennen uit het al even fantastische Oktober. Onvoorspelbaar en meeslepend, zelfs nadat je te weten komt hoe de vork in de steel zit. Spannend tot op het eind. Knap!

Gelezen boeken in kwartaal 3 van 2025: de viersterrenboeken

Ripper van Isabel Allende
****

Onlangs woonde ik een boeiend gestreamd interview bij met Isabel Allende in De Krook in Gent. Ze lichtte haar werkwijze toe: eerst doet ze grondig onderzoek tot elke vraag beantwoord wordt en elk detail klopt, daarna schrijft ze het verhaal. Dankzij die stevige feitenbasis hoeft ze alleen nog personages toe te voegen.

Met die blik las ik dit boek. En ja hoor: check, check, check. Ik knikte vaak instemmend. Over San Francisco, de immigratiepolitiek, de opleiding van de Navy Seals, hun operaties in Afghanistan, de moord op Bin Laden – zelfs weetjes over de stroming in de baai zaten erin.

Het verhaal? Een groep mensen die elkaar alleen onder pseudoniem kent, onderzoekt een reeks moorden. Sneller dan de politie leggen ze het verband tussen wat eerst losstaande zaken lijken, maar het werk van een seriemoordenaar blijken te zijn.

Spannend en vlot tot het einde. Meer moet dat soms niet zijn.

Tussenjaren door Yannick Dangre
****

Was het Ramses Shaffy die zong: ‘Mens, durf te leven’? Yannick Dangre maakt er het hoofdthema van dit boek van. Hartchirurg Charles Dumont bereidt zich voor op een geheime ontmoeting met zijn voormalige geliefde Sylviane.

Jaren geleden verliet ze hem en hun dochter met de schriftelijke belofte elkaar na dertig jaar op een plein in Napels terug te zien, de plek waar ze ooit zo gelukkig waren. Dumont is intussen getrouwd met Delphine en kreeg met haar een tweede dochter. We volgen Dumont in een gedachtestroom die terugblikt op Sylvianes drang naar vrijheid. Ze koos voor een leven vol feesten, reizen en avontuur, zelfs als dat betekende dat ze haar kind moest achterlaten.

In de roman wisselen larmoyante bespiegelingen en melodramatische ontboezemingen elkaar af. Maar het is vooral Dangres virtuoze taalgebruik in eenvoudige zinnen dat me grijpt. Dit soms schrijnende verhaal met spannende tijdssprongen deed me het boek in één ruk uitlezen: “Hoe loopt die ontmoeting af”? Aanrader!

In de schaduw van Shelley Burr
****

Dit debuut is meer dan terecht in de prijzen gevallen, want verrassend volwassen proza. Burrs schrijfstijl is verfijnd en atmosferisch. De manier waarop ze het uitgedroogde Australische landschap beschrijft zorgt ervoor dat je bijna het stof in je mond proeft. Ze maakt van de setting een hoofdpersoon zonder in clichés te vervallen. Ik heb al vaker boeken gelezen over de Australische natuur en dodelijke hitte en kan dus vergelijken: dit is écht goed geschreven.

Ook de opbouw is slim doordacht. Veel hoofdstukken beginnen met conversaties op een online forum over de verdwijning van tweelingzus Evelyn, nu al jaren geleden. Dat maakt meteen duidelijk hoe het grote publiek, naast de media, zich blijft vastbijten in privétragedies.

Burr schrijft psychologisch genuanceerd over trauma en hoe dat levens vormt. De angstige en wantrouwige natuur van overgebleven zus Mina is goed en authentiek uitgewerkt. Crime noir van hoog niveau: donker maar hoopvol, literair maar toegankelijk.

De tijdontkenner van Ilse Ceulemans
****

De tijdontkenner van Ilse Ceulemans is een scherp en soms pijnlijk herkenbaar verhaal over ouder worden in een wereld die steeds sneller draait. De hoofdpersoon, een amper 51-jarige tv-redacteur bij een krant, ziet zijn populaire column sneuvelen omdat die ‘gedateerd’ zou zijn. Alles moet flitsender, korter, eenvoudiger en mee met de tijdsgeest. De lat moet dus een pak omlaag. Vroeger zou de krant de ontlezing onder jongeren actief hebben aangepakt, nu draait men met de wind mee en worden de teksten aangepast en versimpeld.

Ceulemans schetst met lichte ironie hoe respect voor de kennis en ervaring van ouderen plaatsmaakt voor de meewarige blik van ambitieuze jongeren.

De tekst is opgeknipt in korte scènes met titels, als duidelijke knipoog naar het vluchtige leesgedrag van vandaag. Onder de soms vrij filosofische bespiegelingen sluimert milde humor, waardoor de melancholie nooit zwaar wordt. Een boek dat zacht schuurt en lang nazindert. Echte aanrader!

Een steek door het hart van Piergiorgio Pulixi
****

Onweerstaanbaar, huiveringwekkend en meeslepend. Al meteen vanaf pagina één zat ik volledig in het verhaal. In Italië ontvangen duizenden mensen een video met als titel ‘Jij bent de wet’. Een seriemoordenaar wil de fouten van het Italiaanse rechtssysteem herstellen en neemt daarom het recht in eigen handen. Hij ontvoert criminelen die aan hun straf ontsnapt zijn, trekt al hun tanden uit en toont hen zo in filmpjes aan het grote publiek. Daarna kan iedereen met één klik beslissen over hun lot: leven of dood.

Net zoals in het fascinerende Het eiland van de zielen gaan politiedetectives Mara Rais en Eva Croce op onderzoek uit. Hun vinnige dialogen maken het donkere verhaal iets luchtiger.

Goed nieuws: er komt zeker een derde deel, want samen met baas Strega zullen ze een VIP-politiegroep bemannen. Ik verwacht een jaloers romantisch steekspel, want beiden voelen zich aangetrokken tot hun superknappe overste. Dat deel lees ik sowieso ook.

Het geschenk van Gaea Schoeters
****

Leuk verhaal. De president van Botswana stuurt als gevolg van een verbod op de verkoop van ivoor 22.000 olifanten naar Berlijn met de boodschap: “Vangen jullie die beesten nu maar eens op!” In het begin zijn de kolossale verschijningen wonderbaarlijk en de roep “Wir schaffen das” klinkt heel luid. Maar algauw botsen de olifanten letterlijk met het stadsleven.

Nu moet je weten dat ik enorm van olifanten houd, écht. De tekening op de cover vind ik subliem en ook de beschrijvingen van de kuddes en wat ze doen zijn prachtig.

Deze allegorie, fabel of sprookje – ik weet niet echt hoe ik het moet noemen – schetst op een originele manier een beeld van onze moderne marketinggerichte maatschappij en van de machthebbers die nooit verder kijken dan de volgende verkiezing en daarom slechte, kortzichtige beslissingen nemen. De herkenbare boodschap komt hard binnen, net zoals in het nog fantastischer Trofee.

Brieven aan Camondo van Edmund de Waal
****

Straf boek. Het bestaat uit brieven aan de in 1936 gestorven Moïse Camondo waarin Edmund de Waal het interieur beschrijft van het stadspaleis van de rijke Joodse bankiersfamilie met dezelfde naam, tegelijk buren van de familie Ephrussi uit De haas met de amberkleurige ogen. In een vrij afstandelijke schrijfstijl combineert de Waal de beschrijvingen van de voorwerpen in het huis met verhalen over het leven van de bewoners.

De Camondo’s hingen als artistieke familie rond in de hoogste culturele kringen in Frankrijk op eind negentiende, begin twintigste eeuw. Als ingeweken Joden deden ze hun best om als échte Fransmannen te worden beschouwd. En dat lukte vrij aardig, vooral door de immense sommen geld en kunstwerken die ze aan de Franse staat schonken. Maar toen de jodenvervolging begon omstreeks 1942 haalde dat allemaal niets uit. Vrijwel de hele familie stierf in Auschwitz. Dat gegeven komt des te harder binnen, net door de objectieve vertaalstijl.

Rouwdouwers van Falun Ellie Koos
****

Prachtig debuut in eenvoudige zinnen. Korte hoofdstukken sleuren je mee van geboorte tot dood en van heden naar verleden. Hoofdpersoon Ada kijkt terug op haar jeugd bij een vader die zijn kinderen wilde leren dat het leven geen spel is, en dat deed hij keihard.

De meerwaarde van dit boek? Nergens wordt het verhaal té zwaar: “Er wordt niet gejankt!” Vooral de passages in Spanje raakten me. Ada gaat “de stilte onderzoeken” en komt terecht bij houthakker Molino en zijn twee honden die erbarmelijk worden behandeld. Die beschrijvingen hakten er bij mij nog meer op in dan de hartverscheurende scènes over haar moeilijke jeugd. Mensen kunnen reageren op wat ze meemaken, honden kunnen dat niet.

Koos schrijft rauw, precies en met vaart: schrijnend en naargeestig, maar nooit overdadig. Rouwdouwers is een rijk boek over familie, trauma en veerkracht. Ik geef het toe: ik ben een beetje onder de indruk.

Lees ook mijn uitgebreider blog over de Bronzen uil 2025, dit boek ging met de publieksprijs lopen.

Gelezen boeken in kwartaal 3 van 2025: de driesterrenboeken

De postzegelverzamelaar van Nicolas Feuz
***

Pas na het beëindigen van dit boek op de achterflap gelezen dat Jo Nesbø-fans het verhaal zeker zouden waarderen. Nu heb ik me al een aantal jaar geleden voorgenomen niets meer van die auteur te lezen, omdat waar hij over schrijft zo buitensporig gewelddadig en wreed is. Dit verhaal intrigeerde me echter wel: er worden brieven verstuurd met postzegels gemaakt van mensenhuid, en in één van de pakjes doet de politie een wel zeer lugubere vondst.

Het boek begint intrigerend, met sprongen in de tijd en verhalen van personages die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben. En alles gebeurt een keer niet in een Noors land, maar rond het meer van Genève – ook fijn. Maar naar het einde toe wordt weer alles met alles gelinkt, en moet de dader een verhaal doen van pagina’s lang om zijn ongeloofwaardige uitleg te doen.

Superwreed is het inderdaad ook. Niet 100% overtuigd.

Sprokkelaars van Mira Aluç
***

We volgen Jong, een recent afgestudeerde jongeman die toevallig in de partijloods van zijn oom terechtkomt. Hij heeft geen concrete plannen en laat het leven maar over zich heen komen. Dat levert frustratie op in zijn omgeving, maar ook bij mij als lezer. Soms dacht ik: “Maar doe of zegt toch eens iets!”

De loods wordt een verzamelpunt van verschillende karakters die allemaal hun eigen verhalen hebben. Geleidelijk aan vindt Jong zijn plek tussen mensen die allemaal op hun manier ‘sprokkelen’, letterlijk met restpartijen, maar ook figuurlijk door betekenis te zoeken in alledaagse momenten.

Het boek raakt thema’s aan als ambitie en sociale verwachtingen en er gebeurt weinig spectaculairs, maar dat lijkt nu juist het punt. In plaats van drama kiest Aluç voor de kracht van het gewone.

Goed, maar niet verbluffend. Het verhaal vind ik nogal passief, er mocht best wat meer actie zijn.

Lees ook mijn uitgebreider blog over de Bronzen uil 2025, dit boek ging met de hoofdprijs lopen.

Glazen vleugels van Katrine Engberg
***

Ik had al eens opgevangen dat de ziel 39 gram weegt. Nu lees ik dat de oude Grieken geloofden dat de ziel de vorm van een vlinder aanneemt wanneer ze het lichaam verlaat. Weer iets bijgeleerd dus. Ik krijg trouwens steeds meer zin om Kopenhagen te bezoeken. Het lijkt me een fijne stad, met al dat water eromheen en er dwars doorheen. Katrine Engberg is een ontdekking. Dit is mijn tweede boek van haar en opnieuw zat ik geboeid te lezen, dit keer onder meer over misstanden in de (geestelijke) gezondheidszorg én de worsteling van een politieagente met tegenstrijdige gevoelens na de geboorte van haar baby.

Maar er zijn ook enkele minpunten. Het verhaal zit vol interessante wendingen en complexe verhaallijnen, maar die worden niet altijd overtuigend afgerond. Verder worden mensen met psychische kwetsbaarheid nogal stereotiep neergezet. En de ontknoping kwam toch iets te snel en was niet helemaal uitgewerkt.

Blijf hun namen noemen van Simon Stranger
***

Een villa in Trondheim was tijdens WOII het hoofdkwartier van de Noor Henry Oliver Rinnan, een beruchte spion en folteraar voor de Gestapo. Jaren later komt een Joods gezin in het huis wonen. De moeder kan er niet aarden, de wreedheden die in de kelder hebben plaatsgevonden blijven haar achtervolgen. Stranger stuit via een anekdote van zijn schoonfamilie op dit verleden en besluit het te onderzoeken. Wat hij vindt in documenten vult hij aan met zijn verbeelding. De opbouw vind ik alvast origineel: elk hoofdstuk volgt een letter van het Noorse alfabet. Zo ontstaat een mozaïek van herinneringen en reflecties, soms los van de familiegeschiedenis, maar altijd verbonden met de bredere tragedie van de Jodenvervolging.

Stranger beschrijft vrij overtuigend hoe en waarom Rinnan koos voor verraad en geweld. Negatiever is dan weer de soms vrij houterige stijl en de vele taalfouten, inclusief dt-fouten. Ik heb trouwens een nieuw woord geleerd: hij heeft zich verloocht (sic).

Gelezen boeken in kwartaal 3 van 2025: de tweesterrenboeken

Ik wil je laten weten dat we er nog zijn van Esther Safran Foer
**

Over de Holocaust bestaan talloze geromantiseerde romans, vaak met een verhaallijn à la ‘liefde in Auschwitz’. Als het maar verkoopt, niet? Ik koos daarom bewust voor dit sobere memoir van Esther Safran Foer, moeder van Jonathan. Ze groeide op met ouders die de Holocaust hadden overleefd, maar nauwelijks iets vertelden over de traumatiserende zaken die ze hadden meegemaakt. Dat bracht Esther ertoe zelf op zoek te gaan naar haar familiegeschiedenis. In dit boek doet ze daarvan verslag, zonder franjes of pathos.

Hoewel sommige verhalen nieuw voor me zijn en de feiten zwaar ben ik toch niet emotioneel geraakt. Daarvoor is de stijl te droog en te afstandelijk. Het is eerder een opsomming van namen van joden die zijn vermoord dan een verhaal. En dat is jammer, gezien de boodschap die het boek probeert over te brengen: het einde van de oorlog halen, betekent nog niet dat je hem overleeft.

Jij zal briljant zijn van Jennifer E. Smith
**

Ik ben er weer ingetrapt. Een intrigerende backcover, een Goodreads-score van boven de 4. Maar zodra ik zie dat het boek is uitgegeven door Boekerij (niet gezien bij aankoop) gaan mijn alarmbellen af, en terecht.

De hoofdstukken wisselen tussen de vier kinderen en langzaam wordt onthuld wat er jaren geleden is misgelopen. Gescheiden ouders, een moeder die elk jaar een maand met haar kroost op roadtrip gaat met de bedoeling om ooit alle Amerikaanse staten te kunnen afvinken. Charmant idee, tot er een dramatisch voorval plaatsvindt.

Wat redelijk begint, verandert in een overdosis melodrama. Cliché na cliché wordt op me afgevuurd. Van de drie ‘geheimen’ van zus Jude zijn er twee zo voorspelbaar dat ik me afvraag of de auteur haar lezers überhaupt serieus neemt.

Ik zie de zoetsappige Netflix-adaptatie al voor me: tissues in de aanslag, alles mooi afgerond met een strikje. Dit is het soort boek waar mensen “zoooo mooi” bij huilen. Ik huil omdat ik mijn tijd heb verspild.

Dodenmasker van Engberg
**

Na twee sterke thrillers van Engberg te hebben gelezen (Wintereiland en Glazen vleugels) ben ik wat teleurgesteld door deze. Het duurde minstens honderd pagina’s voordat ik in het verhaal zat, en zelfs dan wist het me niet echt te grijpen. De vijftienjarige Oscar verdwijnt, maar of hij werd ontvoerd, vermoord of zelfmoord heeft gepleegd, blijft lange tijd onduidelijk. Ondertussen duikt het lijk van zijn leraar op, net voordat die in een afvalverbrandingsoven zou belanden. Later komt ook een collega raadselachtig om het leven.

Het verhaal komt in korte fragmenten, telkens vanuit het perspectief van een ander personage, wat het lezen er niet eenvoudiger op maakt. Elk personage kampt met eigen besognes en sommige verhaallijnen staan wel erg ver van de hoofdplot. Dat maakt het verhaal niet mysterieus, maar traag en soms zelfs ronduit ergerlijk. Het einde lijkt erbij gesleurd en weet niet te overtuigen, enfin, mij toch niet.

Begraaf mijn botten in de nachtelijke grond van V.E. Schwab
**

Prachtige limited edition op de kop getikt: schitterende, kleurrijke cover en gebloemde zijkanten. Maar het verhaal? Teleurstellend. Ik hoopte hetzelfde gevoel te ervaren als bij Addie Larue, maar ik hoopte te veel. Wat ik kreeg, was een traag uitgesponnen vampierplot in lesbische uitvoering. Maria/Sabine (1521) en Charlotte (nu) zijn interessant, maar het duurt veel te lang voor je hun link ontdekt. Ondertussen wordt er zó vaak in iemands nek gebeten dat het repetitief en ronduit saai wordt. Op den duur was ik het echt zat.

Wel een extra punt voor Schwabs tomeloze fantasie, want ik verkies die nog altijd boven de vele egodocumenten waarmee we tegenwoordig worden overspoeld.

Het huis van de vier winden van Elif Shafak
**

Ik heb al veel goede boeken van Elif Shafak gelezen. Liefde kent veertig regels is zelfs een van mijn 12 favoriete boeken, helaas kan dit boek daar niet aan tippen. De eerste 150 pagina’s zijn zo volgepropt met personages en tijdsprongen dat ik op zoek ga naar een stamboom om alles te kunnen volgen.

Maar erger nog, eigenlijk raakt enkel het verhaal van tweelingzus Jamilla in Turkije me. De verhalen van de anderen in Londen blijven afstandelijk, soms zelfs saai.

Sommige nevenlijnen krijgen dan weer overdreven veel aandacht. Zo wordt de verliefdheid van zevenjarige Yunus op een twintigjarige punkster veel te gedetailleerd uitgesponnen, terwijl zus Esme en broer Iskender amper uit de verf komen. Die laatste speelt nochtans een hoofdrol in het verhaal.

Ook de schrijfstijl vind ik minder sterk dan ik van Shafak gewend ben. En met zoveel thema’s tegelijk – eremoord, migratie, racisme, familiedynamiek – komt geen enkel onderwerp écht tot leven.

De dragers van Daan Borrel
**

De dragers begint veelbelovend: eerlijke, herkenbare verhalen over zwangerschap en moederschap, geschreven met verrassend veel inlevingsvermogen. “Hoe kan een man dit zo goed vatten?”, vroeg ik me af. En toen ontdekte ik dat Daan Borrel een vrouw is…

Daarna ging het met mijn appreciatie snel bergaf. De hoofdstukken over Sanae zijn één lange woordenbrij zonder komma’s, punten of hoofdletters. “Lekker makkelijk voor de redacteur,” dacht ik, die er toch in slaagde enkele taalfouten te laten staan.

Ook dit vraag ik me regelmatig af: “Hebben redacteuren tegenwoordig nog een talenopleiding gevolgd?” Ik kan er niets aan doen maar taal- en spelfouten nekken mijn leesplezier. Het verhaal van draagmoeder Vita uit de toekomst doet er nog een schep bovenop: dezelfde brij, maar nu in strofevorm. Het oogt misschien literair, maar leest vooral als een vermoeiende typografische gimmick.

Het einde voelt bovendien te georkestreerd en geforceerd aan. Sorry, ben niet overtuigd.

Lees ook mijn uitgebreider blog over de Bronzen uil 2025, dit boek stond op de shortlist.

Oroppa van Safae el Khannoussi
**

Voor mij is lezen vooral ontspanning. Dat betekent niet dat inspanning niet mag, maar het moet evenwichtig blijven. Dit boek kan nog zo uniek en eigenzinnig zijn, en het plezier van het vertellen mag nog zo van elke pagina spatten, het vraagt vooral concentratie.

Het verhaal is zodanig onorthodox, grillig en ingewikkeld opgebouwd dat mijn gedachten voortdurend op de loop gingen, ver weg van wat ik aan het lezen was. Ik moest te vaak een behoorlijk aantal zinnen terug om de draad weer op te pikken. Er zijn zoveel verhaallijnen en zijpaden die kriskras door elkaar verteld worden, en zoveel personages die op de een of andere manier verbonden zijn. Maar omdat ik dat verband vaak niet zag, werd mijn zin om verder te lezen steeds minder. Want iets lezen dat je niet snapt, is moeilijk en saai.

Te caleidoscopisch en overladen naar mijn smaak, maar toch hulde voor de dynamische schrijfstijl.

Lees ook mijn uitgebreider blog over de Bronzen uil 2025, dit boek stond op de shortlist.

Gelezen boeken in kwartaal 3 van 2025: de eensterrenboeken

Vrees niet van Stephen King
*

In de VN-thrillergids lees ik: “Een gelaagde psychologische thriller met worstelende personages die langzaam op weg gaan naar een beklemmende ontknoping.” Het boek krijgt vier (!!!) sterren. Echt? Hebben we wel hetzelfde boek gelezen?

Detective Holly Gibney speelt opnieuw de hoofdrol, maar van haar vroegere intrigerende, serieus autistische trekjes blijft niets meer over. Ze is een kleurloos cliché geworden, net als de rest van dit wijdlopende rommelige verhaal.

Holly fungeert als bodyguard voor Kate McKay, een feministische pro-abortusauteur met een stalker die schizofreen én gewelddadig is, uiteraard. Een ronduit gekke ex-alcoholist vermoordt willekeurige onschuldigen uit wraak. Ondertussen keert een vergeten zangeres terug op het toneel en slaan politie en brandweer elkaar de hersens in tijdens een bloederig potje honkbal.

Veel te veel en nergens spannend. De vaart ontbreekt. De personages vervelen. En toeval overheerst. King is zijn scherpte kwijt, lijkt op automatische piloot te schrijven en dat is niet minder dan een doodzonde.

Het vijfde meisje van J.D. Barker
*

Lap, ik koop Het vijfde meisje zonder te weten dat het deel twee is van een reeks over een seriemoordenaar. En niet zomaar de eerste de beste, maar de moordenaar van het Vierde Aapje… wauw! En wat blijkt? 520 pagina’s later weet ik nog altijd niet wat er precies is gebeurd terwijl ik duizenden details achter de kiezen heb. Er staan trouwens nog duizend details open die wellicht zullen worden beantwoord in deel drie.

De essentie van het eerste boek wordt weergegeven in de dialogen, en op ongeveer driekwart van het boek wordt het hele verhaal nog eens uit de doeken gedaan, kwestie dat de lezer mee is! Eigenlijk logisch, want het is een verduiveld ingewikkeld verhaal, net als dit trouwens.

Wat zeker is? Ik ga het eerste deel niet lezen en ook passen voor deel drie. Meer zelfs, ik ga passen voor J.D. Barker in zijn geheel.

Bekijk al mijn recensies op Goodreads

Ziezo, je hebt ze gehad: mijn gelezen boeken in kwartaal 3 van 2025

Mijn literaire zomer van 2025 zit erop. Mijn gelezen boeken in kwartaal 3 van 2025 zijn de revue gepasseerd. Van toppers tot teleurstellingen. Maar dat hoort erbij: zonder de mindere boeken zou je de parels niet zo goed kunnen waarderen, toch?

Heb je tussen al die titels je volgende vakantielezing gevonden? Of juist een boek ontdekt dat je liever links laat liggen? Ik hoor het graag! Want uiteindelijk is lezen het mooiste avontuur dat je thuis kunt beleven.

Nu de zomer langzaam plaats maakt voor de herfst, kijk ik alweer uit naar de volgende stapel. Want wie weet welke literaire verrassingen oktober, november en december in petto hebben…

Wil je geen enkele boekenlijst missen? Spring dan in de nieuwsbrief en lees altijd mee!

Tot de volgende bladzijde,
Christine

Over de auteur

Christine Bonheure is een leesbeest met een masterdiploma Germaanse filologie en een zwak voor goede zinnen. Sinds 2016 blogt ze elk kwartaal over de stapel boeken die ze verslond. Van literaire parels tot guilty pleasures: als het goed geschreven is, zit ze op de eerste rij. Haar boekenkast kreunt, haar blog leeft. Haar motto? Lezen is leven.

(c) C’bon, copywriter uit Gent