Gelezen boeken eerste kwartaal 2026: dertien kleppers!

Elk kwartaal overloop ik mijn leeslijst – nu is het de beurt aan de gelezen boeken eerste kwartaal 2026 – en denk ik hetzelfde: zo weinig tijd, en toch weer zoveel boeken gelezen!  Zes vijfsterrenboeken. Zeven met vier sterren. Drie solide driesterren, één koppige drie-en-een-half, twee teleurstellingen van twee sterren en één boek dat ik liever niet had opengeslagen. Eén ster. Dat zegt genoeg.

Tussendoor las ik ook de vijf genomineerden voor de Boon-literatuurprijs, een van de belangrijkste boekenprijzen in de Lage Landen. Mijn favoriet won niet. Opnieuw niet. De jury en ik zijn het al een tijdje oneens, zo blijkt.

Benieuwd welke boeken ik de hemel in prijs en welke ik met een zucht weglegde? Scroll door het lijstje gelezen boeken eerste kwartaal 2026 en laat gerust weten of jij het met me eens bent. Of niet. Debatteren over boeken is bijna even fijn als ze lezen.

Gelezen boeken eerste kwartaal 2026: de vijfsterrenboeken

Aan het einde van de oorlog van Bert Natter
*****

Verpletterende mozaïekroman over een Duits concentratiekamp. Ik herinner me de film Son of Saul die ik in de cinema ben gaan bekijken. Al na een kwartier verliet ik de zaal, Ik kon de beelden van een Joodse gevangene die lijken uit de gaskamer verwijderde niet aan.

Dit boek had hetzelfde effect. Het verhaal draait rond commandant Zehlendorf en zijn gezin. De jongste zoon belandt per ongeluk in de buurt van het crematorium en verdwijnt in de gaskamer. Wat volgt is een zoektocht waarbij ongeveer iedereen liegt. Er komen ruim dertig personages aan bod, elk in korte fragmenten, altijd met vermelding van de locatie waar ze zich bevinden. De gruwel overweldigde me zo erg dat ik het boek bijna dichtklapte. Maar ik bleef lezen, vol bewondering voor deze tour de force, want Natter heeft dit kampleven minutieus bestudeerd én vervolgens feilloos op papier gezet.

Dilemma: mag je een dergelijk boek schitterend noemen? Ik doe het toch.

Peninsula van Lieven Stoefs
*****

In 2023 stond Lieven Stoefs op de shortlist van de Bronzen uil. Op de uitreiking stelde hij zijn boek voor aan de hand van een ouderwetse schoolatlaskaart en baklava, en vertelde hij warm over zijn zes jaar in Griekenland als kind. Als Griekenlandfan was ik meteen verkocht, zowel door het onderwerp als door zijn sympathieke verschijning. Het boek nu eindelijk gelezen. Kleine ontgoocheling: van de 200 pagina’s gaan er nauwelijks 20 over Griekenland. In deze sobere kroniek van vier generaties wordt veel info weggelaten. Als lezer moet je veel zelf invullen, maar dat bevalt me wel. Grootste meevaller? Die prachtige, poëtische en loepzuivere taal!

Deze ingenieur schrijft met een taalrijkdom waar ik, als germaniste en professionele copywriter, in één woord stikjaloers op ben. Het levende bewijs dat clichés onzin zijn: wat die man uit zijn pen tovert, daar kom ik in geen honderd jaar aan. Adembenemend mooi. Puur poëtisch vakmanschap.

Negentien Negentien van Aline Sax
*****

Ik heb al veel boeken gelezen over de hel van WOI, maar Aline Sax laat je de loopgraven aan den lijve voelen. De kou, de viezigheid, de chaos, het gevaar, de stress. Alles is onbeschrijflijk gedetailleerd beschreven, naar het schijnt gebaseerd op dagboeken van soldaten. De miserie toen en daar is bijna onvoorstelbaar. De schrijfstijl vind ik niet zo bijster hoogstaand. Auteurs als Stefan Hertmans of Pat Barker hebben ook over WOI geschreven en hun relaas pakte me nog meer bij de lurven. Maar de inhoud en opbouw zijn subliem: een getraumatiseerde Britse soldaat kijkt in 1919 terug op de verschrikking rond Ieper en de beruchte Salient, een woord dat ik niet kende.

Sax bouwt geleidelijk op: van de gruwel in de loopgraven tot de begraafplaatsen na de oorlog. De combinatie maakt pijnlijk duidelijk hoeveel mannen er monsterlijk zijn afgeslacht. Sterke hulde aan vriendschap, en wat een mokerslag op het einde!

De waarheid over de zaak Harry Quebert van Joël Dicker
*****

Sommige boeken lees je opnieuw omdat je in een moeilijk boek vastzit waar je niet in komt. Ik greep opnieuw naar ‘Harry Quebert’, al voor mijn Goodreads-periode gelezen en goed bevonden. En ja hoor, vanaf de eerste pagina was ik vertrokken. De Wereld Draait Door noemt dit boek een slaapsteler, en terecht. Slim vind ik de inleidingen op elk hoofdstuk: schrijftips die literatuurdocent en bekend auteur Harry Quebert geeft aan zijn ex-leerling Marcus Goldman, ook gevierd schrijver. Wat ik een extra vind? Deze politieroman met liefdesverhaal laat je meekijken in de uitgeverswereld waar dollars harder tellen dan literatuur.

Vlot geschreven, af en toe hilarisch, en intrigerend tot op de laatste bladzijde. Twee van Harry’s tips: het begin moet er pats boem op zitten, en het laatste hoofdstuk moet het mooiste én het verrassendste zijn. Dicker volgt die raad 100% op. Voor mij is dit hét leerboek voor plotschrijven.

Ossenkop van Manik Sarkar
*****

Wat een toeval: heb net Harry Quebert van Joël Dicker uit, en dan grijp ik onbewust naar een boek van zijn Nederlandse vertaler. Spoiler: wat kan die man schrijven! Ossenkop volgt een slagerszoon die na de dood van zijn vader de ambachtelijke slagerij overneemt. Hij wil moderniseren én topkwaliteit blijven bieden, en ja, dat mag wat kosten. Alles loopt goed tot er een Voordeelwinkel in het dorp opent. Want wie betaalt er nog het dubbele voor “kwaliteit” als je elders hetzelfde stuk vlees voor de helft van de prijs krijgt? Het kwaliteitsverschil neem je dan maar voor lief. De slagerszoon is een eigenaardig figuur: sociaal onaangepast, star, koppig. Precies het soort personage waar ik geen genoeg van krijg.

Een eerlijke waarschuwing: dit boek heeft bijwerkingen. Je wordt er vegetariër van, of je wil nooit meer vlees kopen in een supermarkt. Ik wist weinig over de vleesindustrie, nu weet ik meer dan ik misschien wel wilde weten. Superknap!

De mensheid zal nog van mij horen van Joris van Casteren
*****

Ik kende Joris Van Casteren niet, ik heb dit boek gelezen omdat het op de shortlist van de Boon-prijs staat. Maar ik begrijp meteen waarom deze journalist al zoveel prijzen won voor zijn reportages en boeken. Dit is pure klasse.

Van Casteren ontdekte per toeval negen dagboeken in het Amsterdamse dagboekenarchief en reconstrueert daaruit de levens van gewone Nederlanders. Het resultaat is fenomenaal menselijk. Eén kanttekening: als deze mensen representatief zijn voor de gemiddelde burger, dan zit Nederland héél diep. Wat een triestige levens! Maar misschien is het typisch dat vooral mensen met problemen hun ellende opschrijven om ermee te kunnen omgaan? Wie zei ook alweer: “Literatuur ontstaat vooral uit een leven vol miserie?” Bij elk verhaal dacht ik: kan het nóg erger?

Van Casteren citeert niet letterlijk, maar vertelt de inhoud. En dat doet hij zo knap dat ik erdoorheen vloog: simpel, eenvoudig, menselijk. Zijn vertelstijl is ronduit meesterlijk. Mijn meug!

Stond op de shortlist van de Boon 2026.

Gelezen boeken eerste kwartaal 2026: de viersterrenboeken

Vers water voor de bloemen van Valérie Perrin
****

Ideaal moment om dit boek te lezen, net na de dagboeken van Joris Van Casteren. Ook hier draait veel rond een dagboek van een moeder die na haar dood minnares blijkt te zijn geweest van haar grote liefde, en dat was niet haar man. Recent gaf een volger me mee dat makkelijk lezende boeken niet altijd slecht zijn: top om onder een dekentje in een zetel alles rondom te vergeten. Ik geef ruiterlijk toe: dat heb ik gedaan.

Veel van mijn favorieten kwamen langs. De regels van het ciderhuis van John Irving speelt een belangrijke rol, The Bridges of Madison County – zo’n overromantische maar o zo mooie film waar de vonken letterlijk vanaf spatten – doet iemands leven een andere richting uitgaan. Zelfs The Thorn Birds komen voorbij!

Het verhaal barst van de noodlottige toevalligheden, maar ik voelde mijn haren nergens te berge rijzen: gewoon genoten van dit vlot geschreven melodramatische verhaal.

Grondwerk van Tijl Nuyts
****

De eerste dertig pagina’s vragen wat doorzettingsvermogen, maar eens er voorbij pakt dit debuut je beet. Hoe noem je dit soort boek eigenlijk? Een activistische klimaatfabel met een naakte molrat als heldhaftige hoofdpersoon? Ik had nog nooit van een dergelijk beest gehoord, maar nu weet ik wie er verantwoordelijk is voor de zinkgaten in Brussel. Het ergste moet trouwens nog komen: onder de stad graaft dat lelijke beestje samen met enkele collega’s een uitgebreid tunnelstelsel, waardoor gebouwen en straten zullen verzakken.

Boodschap aan de mensheid: jullie maken de natuur en de wereld onleefbaar. De afwisseling tussen het leven in Brussel en De Hoorn van Afrika werkt goed, en de wereld van de molratten is met zorg opgebouwd. Treffend detail én straf beeld: de Grote Rivier die Olifanten Kan Optillen is nu een kabbelend modderstroompje.

Origineel verhaal. Eén onbeantwoorde vraag: op welke manier is de molrat in Brussel terechtgekomen?

Stond op de shortlist én is winnaar van de Boon literatuurprijs 2026.

De donkere kant van Sally Diamond van Liz Nugent
****

Sociaal onaangepaste personages in een roman? Graag. Zeker als ook de volgende vraag niet wordt geschuwd: “Wat weegt zwaarder, nature of nurture?” Beide lijken even doorslaggevend. Sally is niet gek, ze heeft enkel last van “emotionele regulatieproblemen” volgens haar adoptievader, een psychiater die haar behandelt als een levend experiment. Best begrijpelijk want Sally bracht haar eerste levensjaren door in gevangenschap nadat haar moeder werd ontvoerd door een pedofiel en bezwangerd. “Smijt me maar bij het afval als ik dood ben”, zegt de adoptievader.

En dat is precies wat Sally doet wanneer hij sterft: ze probeert hem te verbranden in de afvalkachel. Meteen het begin van een nieuw leven. Want de media-aandacht brengt haar op de radar van Peter, een man die ook getraumatiseerd opgroeide, evenwel zonder ketens maar evengoed in gevangenschap.

Hier en daar wat ongeloofwaardig, eigen aan dit soort boeken, maar het creepy gegeven maakt dit boek vrij onvergetelijk.

Stupeur et tremblements van Amélie Nothomb
****

Al de derde keer dat ik dit boek lees, nu ter voorbereiding op een interview dat ik binnenkort in het Frans moet afleggen. Van wie is alweer het motto “Plus est en vous” (smiley)? De jonge Amélie start als vertaler bij een internationaal opererend Japans bedrijf. Ze spreekt uitmuntend Japans en kent België én Europa, toch een echte meerwaarde volgens mij. Maar dat is buiten de Japanse hiërarchische cultuur en haar leidinggevenden gerekend, waaronder haar rechtstreekse bazin Mori Fubuki: een beeldschone dame van 29 die als enige vrouw een leidinggevende functie bekleedt, daar keihard voor heeft gevochten en absoluut geen concurrentie duldt, zeker niet van een vrouw.

Resultaat? Amélie, overduidelijk niet van de minste, wordt gedegradeerd van vertaler tot boekhouder, kopiemadam en uiteindelijk wc-dame. Sommige passages zijn hilarisch. Maar ik hoop dat Nothomb het verhaal flink heeft aangedikt, want dit verslag is tenenkrullend gênant voor de Japanse cultuur.

Pericallosa: Herinnering aan een verborgen verleden van Evelyn Roll
****

Journaliste Evelyn Roll krijgt een aneurysma pericallosa, een hersenbloeding die doorgaans verschrikkelijke gevolgen heeft op iemands levenskwaliteit. Maar door een ongelooflijke samenloop van omstandigheden wordt het de start van haar tweede leven. Verdrongen herinneringen uit haar jeugd komen naar boven en ze gaat op onderzoek uit.

Heb ontzettend veel bijgeleerd! Zo las ik over Die deutsche Mutter und ihr erstes Kind (Johanna Haarer, 1934), een Duits opvoedingsboek dat generaties kinderen een liefdeloze, afstandelijke en strenge opvoeding heeft gegeven. Huilende baby’s? Gewoon negeren. Het boek is ook een bevestiging van wat epigenetica al langer weet: verdrongen trauma’s worden intergenerationeel doorgegeven. En dan is er nog de muziek, zo krachtig dat ze zelfs doordringt in breinen die ogenschijnlijk onbereikbaar zijn. Ontroerend, leerrijk, ik weet nu heel wat meer over de werking van de hersenen. En zeker niet overdreven dramatisch geschreven, terwijl wat ze meemaakt toch wel heel erg is. Dit boek laat je niet onbewogen.

Ik doe dit eigenlijk nooit, maar nu kopieer ik een stukje tekst dat ergens op het einde van het boek staat. Daarin beschrijft Evelyn Roll hoe het aneurysma haar heeft veranderd. Het nam me stevig bij het nekvel, wellicht omdat het zo herkenbaar is. Ook voor mij, want blijkbaar hoef je geen hersenbloeding te hebben gehad om je in deze tekst te herkennen.

“Ik ben empathischer geworden. En egoïstischer. Ik kan beter voor mezelf zorgen. Ik voel of situaties, mensen en dingen goed voor me zijn. Vroeger kende ik dat verschil niet. Mensen, situaties en voorwerpen die ik eigenlijk leuk vind, die ik eigenlijk leuk heb gevonden, voelen nu aan als grote donkere gaten, die als vampiers mijn energie voor zichzelf benutten zonder iets terug te geven. Vroeger heb ik dat helemaal niet gemerkt.

De energiegevers zijn zeldzamer en kostbaar.
Soms herinner ik me mijn euforie over de geur van een mandarijn, over de niet in te tomen levenshonger en energie (…). Maar je kunt dit sterke gevoel niet in stand houden. Dus denk ik bewust hieraan terug als ik een beslissing moet nemen of moet verhinderen dat mensen en situaties tijd van me stelen.

Ik ben een beetje overgevoelig en ongeduldig als mensen me vervelen of onnodige dingen zeggen. Ik ga dan weg of hang op. Het vermoeit me als mensen niet zorgvuldig denken, overbodige dingen zeggen of de taal verbasteren. Ik voel aan mensen helemaal geen contact met hun rechterhersenhelft meer hebben. Dat eeuwige tetteren, beoordelen, veroordelen, vergelijken, anderen kleineren en reduceren tot hun individuele kenmerken: die dikke, die rooie, die lesbische, die zwarte, die vluchteling, die hoge piet, die moslim, die vrouw die een hersenoperatie heeft ondergaan, die Pool, die Jood.
Hoeveel ellende daar niet van komt. (…)

Als vrienden ermee koketteren of erover morren dat ze zestig worden, zeg ik: Zestig worden is veel beter dan niet zestig worden.”

De stem uit het bos van Liz Moore
****

Twee kinderen uit dezelfde welgestelde familie verdwijnen. Eerst achtjarige Bear, een aantal jaar later zijn twaalfjarige zus Barbara tijdens een exclusief zomerkamp voor rijkelui. Een jonge vrouwelijke rechercheur zoekt uit wat er gaande is. Eén ding is zeker: wie dit boek leest moet er zijn gedachten bijhouden. Het verhaal springt voortdurend tussen tijdlijnen, talloze personages en details. De hoofdstuktitels zorgen er gelukkig voor dat alles overzichtelijk blijft. Wat me uiteindelijk pakte was niet het mysterie zelf, maar wat zo’n verdwijning met mensen doet. Verstoorde familieverhoudingen, jeugdvriendschappen die onder druk ontstaan, de gebruikelijke morele blinde vlekken van rijke families, en telkens die wrange combinatie van kwetsbaarheid en veerkracht.

De psychologie won het van de plottwists. En ja, dat alles in een meeslepend geschreven pageturner.

Het gore lef van Sarah Arnolds
****

Ik lees niet zo vaak korte verhalen omdat die zo uit zijn: zodra je eindelijk in het verhaal zit, is het al afgelopen. Geef mij maar de dikke pillen. Maar deze collectie pakte me vrijwel meteen. En dat heeft veel, zo niet alles te maken met Sarahs schrijfstijl: eenvoudig, laagdrempelig en wonderlijk natuurlijk schrijft ze verhalen waarin liegen centraal staat. Soms doet ze dat vrij voorzichtig en veel blijft onopgehelderd. Bovendien suggereert ze meer dan dat ze uitlegt, maar daar houd ik net van. Dat uitleggerige is vaak het manco van de veel dikkere boeken.

De eindes zijn vaak abrupt en niet alle elementen zijn even goed uitgewerkt, maar dat is geen probleem. Het voornaamste is die eigen stem: nuchter en beheerst, met een vleugje mysterie, en sterk aanwezig van de eerste tot de laatste bladzijde. Ik kijk uit naar iets langer werk. Tof debuut!

Gelezen boeken eerste kwartaal 2026: de drie-en-een-halfsterrenboeken

Paradise Garden van Elena Fischer
***1/2

3,5 sterren. Wat doe je als moeder sterft, vader spoorloos is en het leven stilstaat? De eerste helft van Paradise Garden vind ik prachtig: Billie en haar mama leiden zonder geld maar met véél fantasie een liefdevol leven. Tot de antipathieke Hongaarse grootmoeder aan de deur staat. ‘Op het moment dat mijn oma onze woning binnenstapte hield ik mijn adem in,’ herinnert Billie zich later, ‘en ik ademde niet meer uit.’ Billie vertelt alles op een uitnodigend frisse en licht ironische toon. Na de dood van haar mama gaat ze op zoek naar haar vader, van wie ze slechts één foto heeft: zijn arm om de schouder van haar mama, voor een tuinhuis ergens in Noord-Duitsland.

Deze bildungsroman draait om armoede en kansloosheid maar blijft ver weg van een sociaal pamflet. Billies evolutie van meisje naar jonge vrouw en uiteindelijk schrijfster beschrijft ze in haar notitieboekje. En zo eindigt schoonheid helaas in een cliché.

Gelezen boeken in kwartaal 1 van 2026: de driesterrenboeken

Het vlees van David Szalay
***

Weet je wat hoofdpersoon István vaak zegt, vrijwel altijd met een sigaret in de mond: ‘Weet ik niet’ of ‘Oké’, en dat gebeurt naar mijn mening net iets te veel. ‘Het vlees’ gaat over een besluiteloze, simpele, weinig taalvaardige man. Hij hobbelt passief mee met wat het leven hem biedt, maakt zelden keuzes en ondergaat alles. Sociaal gezien klimt hij de ladder op, maar daar heeft hij weinig vat op, want alles lijkt hem gewoon aan te waaien. Nu heb ik niets tegen een besluiteloze hoofdpersoon, maar 300 pagina’s over zo’n figuur is er net iets te veel aan, ook al slaagt Szalay erin hem net niet sullig te maken.

De toon van de roman is sec: korte zinnen, repetitieve dialogen, nergens duiding of veel context. Het grootste manco van die afstandelijke stijl? Nergens sleept het verhaal me mee, terwijl de man toch akelige zaken meemaakt.

Joyland van Stephen King
***

Altijd leuk, zo’n King tussendoor. Zelfs een kabbelend exemplaar als dit, in alle betekenissen van het woord. Een jonge kerel zoekt zijn weg in het leven en belandt per toeval op een kermis met een donker randje, én een onopgeloste moord in het griezelpaleis. Hij ontmoet een beeldschone mama en haar ziekelijke zoontje en beleeft van alles en nog wat. Klinkt intrigerend? Dat dacht ik ook. Maar helaas. Het verhaal schuifelt vriendelijk voort tot ongeveer driekwart van het einde, vlot leesbaar weliswaar, maar zonder enige urgentie. En de apotheose is letterlijk de zwakste die ik ooit bij King las.

Misschien ben ik als ouder wordende dame niet meer onder de indruk van bovennatuurlijke capriolen. Of ligt het aan King zelf? Na zijn recente Holly – wat een teleurstelling was me dat! – begin ik me dat stilletjes af te vragen.

Barbe bleue van Amélie Nothomb
***

Ik moet mijn Frans opfrissen voor een interview dat volgende week gepland staat en grijp dus naar Amélie Nothomb. Vanaf de eerste pagina’s heb ik dat vertrouwde gevoel van ‘Déjà lu’. Die eigenaardige dialogen en dat intellectualistische gestekel tussen twee scherpe geesten is onmiskenbaar Nothomb. Een tip voor lezers die daarvan houden: lees haar ‘L’hygiène de l’assassin’ – toproman! Saturnine wordt medehuurder van een Spanjaard die al twintig jaar zijn appartement niet heeft verlaten. Amper vijfhonderd euro huur, een butler én een koelkast vol champagne. Koopje van de eeuw toch? Eén voorwaarde: de donkere kamer is verboden gebied. De acht vorige vrouwelijke medehuursters zijn allemaal verdwenen. Wordt Saturnine nummer negen?

Blauwbaard dus, maar Nothomb maakt er haar eigen ding van. Ze weet wat ze doet. Slim, speels en met de nodige ironische ondertoon. Geen wereldschokkend boek, maar precies wat je van haar verwacht.

Gelezen boeken eerste kwartaal 2026: de tweesterrenboeken

De onmogelijke opgave van Belinda Bauer
**

Ik heb al een hele verzameling Belinda Bauers gelezen. De meeste vond ik goed tot zeer goed, maar deze kan me niet overtuigen. Positief is de prachtige cover én het feit dat ik weer wat heb bijgeleerd. Begin deze eeuw roofden mensen zeldzame vogeleieren van Engelse kliffen, en daar betaalde de rijke klasse soms een volledig gemiddeld jaarinkomen voor. Rond dit historische feit schrijft Bauer een romantisch mysterieverhaal, maar daar gaat het mis want meeslepend schrijven over romantiek kunnen anderen zoveel beter. Het personage met autisme voelt geforceerd aan en ook die perspectiefverrijking zag ik elders al overtuigender uitgewerkt.

Het concept heeft potentie, maar de uitvoering is niet scherp genoeg. Soms dacht ik zelfs een stationsroman te zitten lezen, of een doordeweeks mysterieverhaal. Bauer kan zoveel beter.

Je bent prachtig van Ann Napolitano
**

Deze feelgoodroman is losjes gebaseerd op het verhaal van de zusjes March (‘Little women’ van Louisa Alcott May), een boek dat ik als tiener stuklas. Maar toen was ik jonger en veel minder kritisch. Nu herken ik die typische trucs van dit soort commerciële Amerikaanse romans vrijwel meteen: vanaf pagina één de lezer manipuleren om iets te voelen. Ik denk hierbij meteen aan het ronduit afschuwelijke ‘Daar waar de rivierkreeften zingen’, dat zoveel lezers “zo mooi” vinden.

Mijn idee? Die auteurs hebben precies allemaal dezelfde opleiding creatief schrijven gevolgd. De perspectiefwisselingen vond ik aanvankelijk interessant, maar dat vervlakte snel. Je kunt dit boek veel dingen noemen, maar literatuur? Nee. Bij échte literatuur merk je de kunstgrepen niet, hier springen ze van de pagina af. Naarmate het verhaal vorderde en het ene cliché het andere opvolgde, voelde ik mijn weerstand groeien. Ik ben blijkbaar allergisch geworden voor dit genre. Terug naar échte literatuur, alsjeblieft.

Gelezen boeken eerste kwartaal 2026: het boek met amper één stem

De rode koe van Hans Depelchin
*

Dit boek lezen is als het bekijken van een modern schilderij: je begrijpt niet wat je ziet, in dit geval dus: leest. Vaak dacht ik terug aan ‘Het Stenen Bruidsbed’ van Harry Mulisch in het vijfde middelbaar. Ook toen snapte ik geen bal van al die mythologische verwijzingen en dat ergerde me enorm. Nu heb ik krek datzelfde gevoel.

In het dankwoord verschijnt een verwijzing naar een van de inspiratiebronnen van dit boek: het schilderij Die Rote Kuh van Jean Dubuffet. Even gegoogled en dat blijkt een verschrikkelijk lelijk surrealistisch schilderwerk te zijn. Depelchin schrijft over nazisme, jodendom, kapitalisme, Lebensborn, cismannen, gender, klimaatopwarming, misdaad….

Ongeveer alles komt wel ergens aan bod. Ik zag vooral veel pogingen om intellectueel, zelfs elitair over te komen. Echt niet mijn meug. Een halfslachtig compliment tot slot: de taal is mooi, hoewel veel metaforen zo overdreven zijn dat ze lelijk worden.

Stond op de shortlist van de Boon-literatuurprijs, en ik vraag me nog steeds af waarom.

Lees al mijn verslagen

Ziezo je hebt ze gehad, al mijn gelezen boeken eerste kwartaal 2026

En jij? Welk boek heeft jouw eerste kwartaal gemaakt of gebroken? Laat het weten in de reacties. Want eerlijk gezegd lees ik liever een goede aanbeveling dan een slechte roman.

Voor mij is kwartaal twee al begonnen met een alweer hoge stapel. Die raakt precies nooit kleiner. En toch is er altijd ruimte voor meer. Heb jij een tip die ik absoluut niet mag missen? Stuur die door, maar weet dat ik veeleisend ben. Eén ster geef ik zonder schroom.

Tot de volgende!

© C’bon, blogger en freelance copwyriter