Gelezen boeken in kwartaal 4 van 2025: 10 zéér goede!

Gelezen boeken in kwartaal 4 van 2025: de vijfsterrenboeken

Papyrus: een geschiedenis van de wereld in boeken door Irene Vallejo *****

Wat een boek! Nu weet ik weer waarom ik Germaanse ben gaan studeren en waarom ik ongeveer alle lessen interessant vond, in tegenstelling tot veel van mijn jaargenoten. Dit is literatuur waar ik dol op ben, want het gaat over boeken, geschiedenis, cultuur, maatschappij, menselijke relaties.

Lezend leren, ik blijf ervan houden. Ik las dat Irene Vallejo klassiek geschoold is en dat merk je: het aantal historische weetjes over de Griekse en Romeinse tijd dat ze in het boek stopt is fenomenaal. Dat de Romeinen Griekse slaven hadden als leraren, wist ik niet meer. Van een opfrissing gesproken. Gelezen over het ontstaan van het schrift, de eerste bibliotheken en over boeken als reflectie op de maatschappij. Geschreven in een prachtige schrijfstijl vol erudiete vergelijkingen, ook naar de wereld van nu.

Geen licht boek, maar als je van lezen houdt, dan raakt Vallejo je. Want ze weet precies waarom boeken zo belangrijk zijn.

De grens door Don Winslow *****

De Grens bleek deel drie te zijn van een trilogie. Oeps. Maar als de eerste twee delen even goed zijn, dan is dit een niet te missen read! Ik wou wel eens een boek lezen over de drugscriminaliteit in Mexico en de VS. Over de war on drugs die nu al 50 jaar gaande is, honderdduizenden levens heeft geëist, en nog altijd zeer actief is tot in de allerhoogste regionen van de Amerikaanse politiek, intussen zelfs heel pittig. Het immense kapitaal dat in die wereld omgaat zorgt ervoor dat vermoorde leiders van drugskartels meteen worden opgevolgd.

Dit boek beschrijft hoe nietsontziend gewelddadig de kartels te werk gaan. Winslow vertelt alles vanuit het gezichtspunt van een reeks mensen die allemaal op de een of andere manier met die drugswereld te maken hebben of krijgen. Hun verhalen zijn voor stuk hartverscheurend, soms regelrecht onmenselijk.

Leest als de beste thriller. Respect voor stijl én huiswerk.

Gelezen boeken in kwartaal 4 van 2025: de viersterrenboeken

Ik zal je schrijven door Nele Baplu ****

Deze oorlogsbriefnovelle gelezen op Wapenstilstand. Bestaat er een perfectere timing? Je leest de brieven van twee geliefden, gescheiden door oorlog, die elkaar via 26 lettertekens proberen te bereiken. Eerlijk? Vergeleken met de eerdere boeken van Nele miste ik die stomp in de maag en die traan in de ogen.

Gelukkig maakt Neles verrukkelijk mooie taal alles goed. Via eenvoudige zinnen van vaak vier, drie, twee, soms amper één woord slaagt ze erin een heel universum van verdriet op te roepen. De schrijfstijl past bij het onderwerp en evoceert de triestheid van oorlog. Sommige zinnen blijven hangen: die mooie herinneringen aan de plaats in de bloemenweide waar de meeste stengels geknakt zijn, of die afdruk van twee verstrengelde lichamen die meer wegen dan apart. En die prachtige kleuren: papaverrood, lupinepaars, korengeel! Helemaal achteraan staat trouwens een citaat van me uit mijn recensie van “Jij bent mijn vingers.” Leuke verrassing!

Nele heeft haar boek ‘Ik zal je schrijven’ voorgesteld, haar eerste boekpresentatie ever. Dis het verslag van de boekpresentatie van ‘Ik zal je schrijven’. 

Hoogteroes: Duitsland en de Duitsers tussen twee oorlogen door Harald Jähner ****

Iets minder indrukwekkend en vlot lezend dan ‘Wolfstijd’, maar even interessant en misschien zelfs nog belangrijker. Jähner duikt in de wederopbouw van Duitsland na WOI: hij vertelt over de Weimarrepubliek die stopte in 1933 toen Hitler de democratie “op democratische wijze” om zeep hielp. De Weimartijd was een proeftuin vol frivoliteiten en opvallende nieuwigheden in het uitgaansleven, denk aan charleston, jazz, de vrouwenemancipatie…

Dat veranderde na de Amerikaanse beurscrash in 1929 en de daaropvolgende wereldwijde crisisjaren. In Duitsland waren die nog heftiger dan elders door de zware oorlogsbetalingen. En waar hebben angstige en ontevreden mensen behoefte aan? Aan een sterke leider die alles voor hen oplost. Ook toen leefden mensen in bubbels van gelijkgestemden en werden andersdenkenden fysiek aangevallen. De toekomst werd toevertrouwd aan de “sterke Führer”, met alle verschrikkelijke gevolgen van dien.

Jähner laat alle terechte parallellen van de jaren ’30 met nu zien zonder ze té expliciet te maken.

Berlijn 1936 door Oliver Hilmes ****

Wervelende en verrassende verhalen. Iets lichtere kost dan ‘Hoogteroes’, al blijft ‘licht’ natuurlijk relatief als je het over nazi-Berlijn hebt.

Oliver Hilmes neemt je mee naar de Olympische Spelen van 1936 en beschrijft dag na dag. Verschillende personages kruisen elkaar op vlotte, soms hilarische, vaak tragische wijze. Hun verhalen geven je een kijk op de maatschappij van toen en die is niet altijd even fraai. De Spelen verliepen op het hoogtepunt van Hitlers populariteit en waren zijn allergrootste PR-stunt: “Kijk ons eens tolerant zijn!” Eén Duitse Jodin mocht meedoen als excuustruus. Jesse Owens stak als zwarte atleet vier gouden medailles op zak en doorboorde daarmee Hitlers ego.

Alweer opvallend hoezeer de jaren ’30 lijken op die van nu. Wat me frappeerde in het verhaal: kort voor de Spelen was Hitler een buurland binnengevallen, had daarmee alle militaire verdragen geschonden en wachtte Europa’s reactie af. Die deed helemaal niets. Vier jaar later begon WOII.

Amerikanah door Chimamanda Ngozi Adichie ****

“Slechts” vier sterren omdat ik die laatste tachtig pagina’s veel minder kon smaken: te veel “Nollywood”, de Nigeriaanse versie van Hollywood-films. Jammer, want daarvoor was ik compleet in de ban van dit boek.

Het is inderdaad een echte oogopener. Ik wist weinig van het leven van Afrikaanse migranten in Engeland en Amerika, en schrok van het racisme dat je overal aantreft, zowel zichtbaar als verdoken. Ifemelu wordt pas ‘zwart’ zodra ze in de VS aankomt, dát soort inzichten krijg je hier pagina na pagina. Je leest over kroeshaar, gender, de bittere kloof tussen Amerikaanse en niet-Amerikaanse zwarten. De blogs die Ifemelu daarover schrijft zijn raak, scherp en ontluisterend.

Ook veel over Nigeria bijgeleerd, over de chaos, corruptie en verfijnde middenklasse. De romance met jeugdvriend Obinze grijpt je bij de strot, alleen dat sentimentele slot is er te veel aan. Maar laat je daardoor niet weerhouden, dit boek is het lezen méér dan waard.

De Repair Club door Charles den Tex ****

Na jaren op mijn lijstje is het er eindelijk van gekomen: ik heb De Repair Club gelezen en ik ben ferm onder de indruk. Gepensioneerd spionagechef John Ansink herstelt tegenwoordig kapotte apparaten, tot opeens een mysterieuze typemachine hem terugbrengt naar zijn geheime missies in het Dresden van de jaren tachtig. Wat daar gebeurde komt nu als een steen in zijn gezicht terug.

den Tex neemt je mee door verschillende tijdperken en perspectieven, van Johns vroegere dubbelleven achter het IJzeren Gordijn tot de crisis in Syrië nu. Het schakelen houdt je scherp en de vlotte schrijfstijl trekt je mee. Elke onverwachte twist pelt een nieuwe laag af. Je krijgt Johns verhaal geleidelijk te weten, en tussen de spanning door krijg je subtiel een geschiedenisles over spionage tijdens de Koude Oorlog.

Ik ben helemaal geen fan van spionageverhalen, maar bleef toch geïntrigeerd lezen tot de allerlaatste bladzijde. Knap!

Trauma door Charles den Tex ****

IJzersterke spionagethriller, alweer gekoppeld aan geopolitieke machinaties. In De Repair Club ging het over het overhevelen van tonnen Russisch geld en het vreselijkste verraad dat je kunt bedenken. In het vervolg Trauma gaat het om de mislukte Nederlandse vredesoperatie in Afghanistan en het feit dat de Nederlandse overheid zoveel plaatselijke tolken aan hun verschrikkelijke lot – lees: de Taliban – heeft overgelaten.

den Tex schetst in heldere, zelfs ontluisterende zinnen hoe gevaarlijk de situatie in Afghanistan was voor de militairen en tolken daar. Kristalhelder geschreven, en opnieuw zorgvuldig opgebouwd via flashbacks die de nieuwe details maar mondjesmaat doorgeven. De verschrikkelijke gebeurtenis die John Ansinck daar heeft meegemaakt was zo traumatisch dat hij zich die jaren later gewoon niet meer kan herinneren. Maar dan komt wat hij al die tijd heeft verdrongen weer naar de oppervlakte…

Razendknap boek. Ik ben fan!

Armoede uitgelegd aan mensen met geld door Tim ‘S Jongers ****

Dit is een boek dat ELKE politicus of beleidsmaker moet lezen, zeker nu er zoveel bezuinigd wordt. Want het gevaar lonkt om de hoek dat de “niet-rijken” het alweer zullen moeten bekopen. Tim ‘S Jongers hoofdboodschap? Alle maatregelen over mensen in armoede worden beslist door mensen die géén armoede kennen. Die zelfs nooit een OCMW, sociaal huis of daklozenshelter met een bezoekje hebben vereerd. Die integendeel in een bubbel zitten van gelijksoortigen: goede opleiding, bovengemiddeld salaris, zero armoede-ervaring.

Tijdens het lezen dacht ik alweer: “Christine, jij moet de politiek in”, want elke vezel in mijn lichaam knikte mee met elk woord. Lezen, die handel, want het is een échte oogopener, vlot lezend en verstaanbaar! Het enige minpuntje? De tekst wordt doorspekt met cijfers tussen haakjes die verwijzen naar eindnoten, en dat zelfs voor het allerkleinste detail. Als liefhebber van letters stoorde me dat toch wel wat, want het remde het lezen soms af.

Het boek van de Baltimores door Joël Dicker ****

Vanaf pagina één merk ik het: dit lijkt zo op John Irving! Zelfde stijl, zelfde thema’s. Aangezien ‘Bidden wij voor Owen Meany’ mijn alltime favorite is, ben ik meteen verkocht. De uitgever heeft de gelijkenis blijkbaar ook opgemerkt, want rond pagina 100 valt er een reclamefolder uit het boek met aanbiedingen voor Dickers ‘De waarheid over de zaak Harry Quebert’ én alle Irving-romans.

Dit is geen detectiveverhaal zoals ik had verwacht, wel een familiesaga over een mysterieus “Drama” dat je pas vlak voor het eind doorgrondt. Ondertussen lees je over diepe vriendschappen tussen opgroeiende jongens met de daarbij horende competitie, over de allesoverheersende liefde voor hetzelfde meisje, en over jaloezie tussen familieleden van wie de een beter heeft geboerd dan de ander, en vooral over het waarom daarvan. Vlot en intrigerend tot het eind.

De schrijver als hoofdpersoon geeft het geheel een extra laag. Schrijven over schrijven, het blijft me fascineren.

Gelezen boeken in kwartaal 4 van 2025: de driesterrenboeken

Buitengewoon briljante wezens door Shelby Van Pelt ***

Een warme quote van The New York Times én de intrigerende tekst op de achterflap zetten me aan dit boek te lezen. Superintelligente octopus Marcellus legt de geheimen bloot achter de dood van de zoon van poetsdame Tova. Maar dan lees ik dat er een film van komt, gemaakt door de crew achter Daar waar de rivierkreeften zingen. Dat boek vond ik zó slecht… de moed zonk me meteen in de schoenen.

En inderdaad, écht hoogstaande literatuur is dit niet, daarvoor zijn de verhaalwendingen te cliché, alles loopt 100% zoals verwacht. Een typische vlot geschreven feelgoodroman dus. Maar dat mag wel een keer. Om eerlijk te zijn heb ik het niet met tegenzin gelezen. Wel heb ik geleerd hoe intelligent octopussen zijn.

Wist je dat je ze zelfs kan leren pianospelen? Dat zie je in dit 18 minuten durende filmpje. De moeite van het kijken waard!

Gelezen boeken in kwartaal 4 van 2025: de tweesterrenboeken

Jane Austen, onder vier ogen door Anke Werker **

Ik las dit boek uit nieuwsgierigheid naar Jane Austen. Als student heb ik al haar romans verslonden, maar van haar leven wist ik weinig. Een boek lezen geschreven vanuit het perspectief van zus Cassandra leek me wel interessant.

Maar helaas. De schrijfstijl is ronduit zwak, vlak, soms stroef. Bij Janes dagboekfragmenten snap ik het nog: een dagboek pen je neer voor jezelf, je polijst niet, je schrijft je gedachten neer zonder eindredactie. Maar Cassandra’s verhaal leest net zo houterig. Nergens de magie die je verwacht.

ij het lezen dacht ik aan Jan Brokken: die sleept je mee in zijn historische romans, die laat je meeleven als een vlieg op de muur, zonder sentimentele trucjes. Anke Werkers schrijfstijl komt niet eens in de buurt. En die quote van een boekhandel op de backcover? Dat is inmiddels een waarschuwingssignaal om het boek in kwestie links te laten liggen. Twee sterren, ruim genomen.

Val der titanen door Ken Follett **

Ik verwachtte een boek van het niveau van ‘De Pilaren van de Aarde’, dat sublieme meesterwerk dat me 20 jaar later nog bijstaat door Folletts rake beschrijvingen van het leven in de vroege middeleeuwen. Hoe anders is het hier!

Vijf personages uit verschillende werelddelen, van arbeider tot edelman, spelen wel héél toevallig een cruciale rol voor, in en na WOI. Diepgaande karaktertekeningen zijn er niet, iedereen is zijn oppervlakkige zelf, de dialogen zijn uitleggerig en de romantiek blijft hangen op het niveau van een Bouquetje. Alles, zeker de oorlogsfragmenten, wordt eindeloos uitgesponnen. En het allerergste? De maatschappij komt niet tot leven zoals in De Pilaren wel het geval was.

Op 1000 pagina’s las ik maar één memorabele anekdote: een vrouw koopt na WOI vier broden voor een paar miljard Duitse mark. En waarom niet? Morgen is het brood oud, maar het geld nog waardelozer. Of ik het vervolg lees? Twijfelachtig. Ik heb de twee vervolgdelen nochtans in huis…

De verdwijning van Stephanie Mailer door Joël Dicker **

Geen drie, maar vijf hoofdlijnen. Geen tien, maar twintig nevenintriges. Het boek krioelt van de personages die geheimen en nare ervaringen met zich meedragen. Op het eind vind je zelfs een lijst van ‘Wie is wie?’.

En dan zijn er nog de tijdsprongen. Terug naar 1994 toen vier mensen werden vermoord in een stadje in The Hamptons, vervolgens naar dertig jaar later wanneer er opnieuw moorden volgen, en dat voor alle personages. Ik vond het vaak moeilijk om alles en iedereen uit elkaar te houden, maar het was vooral te veel. Ik heb liever een gebald verhaal in 300 bladzijden dan 600 bladzijden veel te lang uitgesponnen intriges zoals hier.

Maar wat nog het ergst is? Ik ben gek op detectives, maar hier zag ik de opbouw van de intrige zó duidelijk, de trucjes, de cliffhangers, zinnen als “hij zou zich die beslissing betreuren”, veel meer dan in welke andere detective ook. Mijn tip? Lees De waarheid over de zaak Harry Quebert.

Gelezen boeken in kwartaal 4 van 2025: de boeken met amper één ster

De verbeelding door Harlan Coben *

Ik ben bezig in het lijvige “Papyrus” van Irene Vallejo, heel interessante lectuur, maar geen boek waarvan je 50 bladzijden op een uur kunt lezen. Omdat ik behoefte had aan iets lichters nam ik De Verbeelding van Harlan Coben van het nog te lezen schap.

k geef het meteen toe, dat boek leest een pak vlotter weg, maar dat is dan ook het enige positieve dat ik kan zeggen. Ik lees graag thrillers, maar hier vielen me vooral de doorzichtige trucjes op, de cliffhangers op het eind van elk hoofdstuk die je toch maar doen verder lezen. Nog een pagina, en nog een. En het einde? Dat zag ik niet aankomen. Soms is dat een compliment, maar niet hier.

Het einde is zodanig ongeloofwaardig en slecht dat het elke positieve indruk dat ik hier en daar toch wel had gewoon wegspoelde. Geleerd lesje? Geen Harlan Cobens meer voor mij!

Cremulator door Sasha Filipenko *

Dit boek zou een parabel zijn over het Rusland van nu, geschreven door een tegenstander van Poetin. Op het eerste gezicht lijkt het verhaal interessant. De directeur van een crematorium in Moskou, de plaats waar veel hooggeplaatsten aan hun einde komen, wordt op zijn beurt aangehouden voor verraad en uitgehoord door een gewiekste ondervrager.

Van de beloofde humor in de replieken heb ik niet veel gemerkt. Ik had de indruk dat ik een enorm saai cv aan het lezen was, het levensverhaal van een man die meedraait met de wind. Toen gebeurde dit, en toen dit, toen ging ik daarheen, maar daar bleef ik niet. Vaak wordt verwezen naar een detail uit de Russische politieke geschiedenis waar ik niets van afweet, en wordt er ook niets verklaard. Lezen met Wikipedia open dus.

Ook de schrijfstijl is niks speciaals. De laatste twintig pagina’s heb ik gescand, ik was het verhaal kotsbeu. Totale miskoop.

Ziezo, je hebt ze gehad: mijn gelezen boeken in kwartaal 4 van 2025

Tot de volgende bladzijde,
Christine

Over de auteur

Christine Bonheure is een leesbeest met een masterdiploma Germaanse filologie en een zwak voor goede zinnen. Sinds 2016 blogt ze elk kwartaal over de stapel boeken die ze verslond. Van literaire parels tot guilty pleasures: als het goed geschreven is, zit ze op de eerste rij. Haar boekenkast kreunt, haar blog leeft. Haar motto? Lezen is leven.