Gelezen boeken tweede kwartaal 2026: 13 kleppers en meer

Zon, Zomer, leZen…

Geef toe: er is geen beter moment om een boek open te slaan dan met je voeten in het zand of in een ligstoel die nergens heen moet. De vakantie komt eraan, en daarmee eindelijk wat ademruimte om te lezen. Ik heb het tweede kwartaal van 2026 weer flink wat pagina’s omgeslagen, en er zijn enkele aanraders die ik je niet wil onthouden. Laat weten: welke neem jij mee?

Mijn gelezen boeken eerste kwartaal 2026 staan ook al online. 

Wil je mijn leeslijsten volgen? De inschrijflink vind je helemaal onderaan in de footer. Doen!Mijn gelezen boeken eerste kwartaal 2026 staan ook al online. 

Wil je mijn leeslijsten volgen? De inschrijflink vind je helemaal onderaan in de footer. Doen!

Gelezen boeken tweede kwartaal 2026: de vijfsterrenboeken

Wat ongezegd blijft by Elizabeth Strout
***** 

Prachtboek! Van de eerste tot de laatste letter heb ik zitten smullen. Je leest het verhaal van een geweldige leerkracht geschiedenis, een geboren begeleider van zoekende jongeren. Ik wou dat ik er ook zo een had gehad!

Het huidige Amerika vreet aan hem, hij neigt naar een depressie met bijbehorende zelfmoordgedachten. En dan vertelt zijn zoon hem iets dat zijn hele werkelijkheid op losse schroeven zet. Hij wordt eenzamer, verandert in een man die hij nooit was, liegt tegen anderen al is het maar door dingen te verzwijgen en voelt zijn vriendschappen verwateren. Strout beschrijft dat allemaal diepmenselijk en meelevend, zonder geweeklaag of gemor. Niets wordt expliciet benoemd: zijn psyche, zijn motieven, zijn soms vreemde daden pelt ze laagje per laagje af. De toon is triest, maar toch zo schoon. Ongelooflijk wat dit boek met mij heeft gedaan.

Kippenvel. Elizabeth Strout is een van de groten.

Zeg dat het je spijt van Michael Robotham
*****

Dit boek verandert de opdracht “huis aan de kant” in “alle huishoudelijke taken aan de kant en lezen maar”. Ik heb deze 450 pagina’s op twee dagen uitgelezen en dat terwijl de lenteschoonmaak in volle gang is ten huize Bonheure. Ik dacht: “Die schoonmaak kan wachten, dit gaat voor.”

Vlot geschreven en goed gestructureerd verhaal. Je krijgt afwisselend het verhaal van de actuele zoektocht naar een vermist meisje, en haar dagboekfragmenten waarin ze beschrijft wat er is gebeurd of aan het gebeuren is. Alles zeer goed gedoseerd, zodat ongeveer elk hoofdstuk weer een nieuwe cliffhanger blootlegt. Via psycholoog Joe O’Loughlin krijg je ook inzicht in de zielenroerselen van de protagonisten. Conclusie: drie jaar na de feiten bekijken mensen wat is gebeurd vaak met een heel ander oog…

Dit is het eerste boek dat ik lees van Michael Robotham, en het is meteen raak.

Het verkeerde kind van M.J. Arlidge
*****

In één ruk uitgelezen. Een moeder met een postnatale depressie heeft even geen aandacht voor haar drie maanden oude, aan diabetes lijdende baby Max, en net dan wordt hij gestolen. Haar timing is beroerd: ze heeft haar beste vriendin net opgebiecht dat ze de baby nooit gewild heeft. Samen met haar depressie is dat voor de politie én voor haar man reden genoeg om haar ervan te verdenken zich van het lichaampje te hebben ontdaan.

De pers stort zich als aasgieren op het verhaal en de sociale media ontploffen van barbaarse beschuldigingen. Heel herkenbaar. De oorzaak van haar depressie? Een man die elke dag thuiskomt als hun drie kinderen al lang in bed liggen. De werkelijke sterkte zit in het verhaal van de drie eerdere ontvoeringen, en hoe de dader de waarheid al die tijd heeft weten te verbergen. Dit vierde kind blijkt het kind te veel.

Echt goed.

Perspectieven van Laurent Binet
*****

Wat een prachtboek! Laurent Binet stelt me bijna nooit teleur. Ik heb bewondering voor zijn eruditie die hij zo moeiteloos in vlot proza giet. Een bekend schilder in Florence, in het grootste geheim bezig aan fresco’s in een kapel, wordt vermoord en een deel van het schilderij wordt overschilderd. Tegelijk wordt een schilderij van zijn hand ontdekt van een wulpse Venus met daarop het hoofd van Maria, een van de dochters van hertog De Medici.

Hoe alles in elkaar zit, ontrafelt Binet via brieven. Inderdaad, Perspectieven is een historische misdaadroman in de vorm van brieven, én het werkt! Elke brief tussen verschillende personen brengt je een stap dichter bij de ontknoping, en je steekt ook wat op over schilderkunst en maatschappij in zestiende-eeuws Florence. Ik wist trouwens niet dat het perspectief is uitgevonden door een Italiaan.

Lerend lezen, op het puntje van de stoel. Kan het nog beter?

Het rampzalige bezoek aan de dierentuin van Joël Dicker
*****

Zo blij dat ik dit gelezen heb. Al meteen vanaf pagina 1 moest ik denken aan ‘Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht’ van Mark Haddon. Dit boek is even goddelijk. Het begint met een intrigerend voorval in de dierentuin, maar wat daar precies gebeurde wordt nog even verzwegen.

De volgende 200 pagina’s vertellen de voorgeschiedenis vanuit het oogpunt van vijf “schurken”, zoals de schooldirecteur ze noemt. Vier bijzondere jongens en één even bijzonder meisje. Hun onkreukbaar logische kijk op de wereld botst heerlijk met de kijk van de niet zo bijzondere stervelingen om hen heen, met hilarische taferelen als gevolg. Ik heb luidop zitten lachen, heel vaak. En toen eindelijk het voorval in de dierentuin beschreven werd, startte er bij elke nieuwe zin een nieuwe lachbui. De epiloog is trouwens hartverwarmend mooi.

Wil je het boek niet lezen? Lees dan toch minstens die laatste pagina’s. Alweer een prachtvertaling van Manik Sarkar.

Gelezen boeken tweede kwartaal 2026: de viersterrenboeken

De prullenmand heeft veel plezier aan mij. Schrijversportretten toen en nu van Thomas Heerma van Voss
****

Ik interview ook mensen en weet hoe lastig het is om iemands stem te bewaren in geschreven proza. Het is een kunst de juiste balans te vinden tussen wat iemand zégt, hóé die dat zegt, en de uiteindelijke tekst. Thomas Heerma van Voss beheerst die kunst goed.

Hij sprak achttien schrijvers die ooit in de jaren zeventig een zelfportret tekenden voor De Revisor en vatte de woorden van deze nu oudere tot hoogbejaarde literatoren samen in héél mooi proza. De titel “Deze prullenmand heeft veel plezier aan mij” komt trouwens van Judith Herzberg. Zij omschreef dichten als het samenpersen van een grote lap tekst tot iets compacts. Mooie vondst.

Wat opvalt: elk gesprek begint voorzichtig. Maar eens de schrijver loskomt, stopt die niet meer. Gepassioneerde monologen over het vak én over de verschraalde uitgeverijwereld, van trouwe partners naar focus op marketing en Return on Investment.

Warme portretten. Mooi boek.

De zaak Alaska Sanders van Joël Dicker
****

Dit boek bestaat uit een rollercoaster van drama’s en menselijk leed. Zelfs zoveel dat ‘Een klein leven’, de tearjerker par excellence, er gewoon bij verbleekt. Moorden en zelfmoorden, chantage en echtelijke ontrouw, aanslagen en fatale infarcten, alle soorten kommer en kwel passeren via tragische flashbacks en subplots.

Net als in ‘De waarheid over de zaak Harry Quebert’ reist wonderboy Marcus Goldman van New York naar New England om een moordmysterie op te lossen. Meteen het startschot voor een labyrint van verhaallijnen, motieven en spectaculaire twists. Typisch voor Dicker is dat er achter de ene intrige onvermijdelijk een andere zit, en nog een, en nog een. Af en toe er grof over, maar tegelijk zeer verslavend, want al die minicliffhangers geven telkens weer zin in méér. Ik heb uren na elkaar zitten lezen, ik kon niet stoppen.

Zomerse aanrader als alternatief voor een paar avondjes bingewatchen.

Dream Count van Chimamanda Ngozi Adichie
****

Na Americanah eindelijk een nieuwe roman van Adichie, en meteen een even rijk, onconventioneel en vlijmscherp exemplaar. Dream Count vertelt over vier Afrikaanse vrouwen tijdens de coronapandemie, heen en weer geslingerd tussen Nigeriaanse verwachtingen en de American way of life.

Er is Chiamaka, in de veertig en nog steeds niet getrouwd, die haar exen begint te googelen. Ze noemt het haar ‘dream count’ in plaats van ‘body count’. Zikora, advocate in Washington, bevalt alleen want haar lief koos het hazenpad toen hij hoorde dat ze zwanger was. Omelogor, bankdirecteur in Lagos, gebruikt mannen als wegwerpartikelen en blogt ‘Exclusief voor mannen’ om hen uit te leggen hoe vrouwen écht in elkaar zitten. Heerlijke teksten!

Maar het indrukwekkendst vind ik Kadiatou, de Guinese huishoudster. Haar verkrachtingsverhaal is geënt op de zaak-Strauss-Kahn. Adichie geeft slachtoffer Nafissatou Diallou haar waardigheid terug.

Waarschuwing: als westerse lezer betrap je jezelf op meer vooringenomenheid dan je zou willen.

XY van Sandro Veronesi
****

Ooit las ik Kalme Chaos voor een leesclub. Iedereen wild enthousiast, en ik vond het oersaai. Daarom bleef dit boek lang op de plank liggen. Gelukkig is deze meer mijn meug. In een afgelegen bergdorp duiken elf lijken op, elk op een andere manier vermoord: een staalkaart van ’s mensen grootste angsten en totaal niet logisch te verklaren.

Eigenlijk gaat het in dit verhaal om het conflict tussen geloof en wetenschap. Nu ik eraan denk: dat aantal elf… Waren er nu tien apostelen en één Jezus? Of waren het er twaalf? Mijn kennis van de bijbelse verhalen zit ver… Vooral de wisselwerking tussen de pastoor en de vrouwelijke psychiater werkt: binnen elk hoofdstuk krijgen ze om de beurt het woord, gescheiden door “XY”, niet toevallig de titel van het boek.

Geboeid las ik door, tot het laatste hoofdstuk: één doorlopende tekst zonder ook maar één leesteken. Daar haak ik op af.

De vlucht van Elvis Peeters
****

Na de dood van haar moeder wisselt een naamloze vrouw Leuven in voor het platteland van Normandië. Ze werkte haar hele leven voor een ngo, vocht geëngageerd voor het klimaat en probeerde de politiek wakker te schudden.

En wat heeft het opgeleverd? Gaza bloedt. Voor de G8 tellen alleen maar centen. En ook Trump zweeft als een kwaadaardige geest over de pagina’s, samen met de vraag: hoe stemt een mens zo’n creatuur in het zadel, en blijft er dan nog gewoon bij staan kijken ook? Elvis Peeters schrijft geen activistisch pamflet, het koppel schrijft literatuur. Elke zin staat op zijn plaats en er is geen woord te veel.

Klimaatroman, tijdsdocument én zoektocht naar zingeving, zonder dat het kraakt onder het gewicht. Het hoofdpersonage vraagt zichzelf af: “Heeft mijn leven ook maar één steen verlegd?”. Die vraag komt harder binnen dan verwacht. Sterk boek.

Jona zonder walvis van Mounir Samuel
****

Geen opbeurende lectuur, wel belangrijk. Mounir Samuel schrijft over de klimaatverandering en het onheil dat iedereen, maar vooral Nederland, te wachten staat als het beleid het roer niet drastisch omgooit. Doet het dat niet, dan verdrinkt driekwart van het land, en dat kan vlug gaan.

Het eerste deel is een oogopener: donkere feiten op feiten als wake-up-call. Ik beloofde mezelf meteen: geen vliegreizen meer, nog minder vlees en vis en nog meer met de fiets. Mijn plasjes in de zee… Veel bijgeleerd. Wist je dat walvissen en dolfijnen tonnen CO2 vasthouden zonder dat het de maatschappij een cent kost? En wat doet de mensheid? Die slacht ze gewoon af.

In de laatste pagina’s geeft Mounir een ellenlange lijst draconische maatregelen die het beleid moet nemen. Ik dacht: “Hij bedoelt het goed, maar hoe naïef is dit. Die maatregelen komen er nooit door. Daar zorgt de kortzichtige politiek en de op geld beluste bedrijfswereld wel voor.” Samuel schreef dit als basis voor een publiek debat in 2022. Is daarvan iets terechtgekomen?

Archief van mogelijk verlies van Tine Hens
****

Na het bijwonen van een interview met Tine Hens – wat kan die vrouw gepassioneerd vertellen! – eindelijk tijd gevonden om haar boek zelf te lezen. Mijn tweede klimaatboek op rij en alweer geen opbeurende literatuur. Hens schrijft over soorten die ooit gewoon waren: vuurvlieg, paling, olm, leeuwerik…, maar nu bedreigd zijn.

Elk hoofdstuk heeft een ander genre, fictie, non-fictie, spoken word, en wordt ingeleid door prachtige houtsnedes van Jan De Kinder. Het boek eindigt met een QR-code naar een soundscape van componiste Ellen Jacobs: 23 minuten, van groeiende korenbloemwortels tot spreeuwen en een voetmeesterpad.

Wat ik prachtig vind? De dieren en de natuur worden beschreven alsof het echte mensen zijn. En waarom ook niet? Het zijn levende wezens met evenveel recht op bestaan als wij. Meer zelfs: zonder hen zijn wij ten dode opgeschreven. Het hoofdstuk over de paling en diens mysterieuze leven is subliem. Alleen daarvoor al de moeite van het lezen waard.

Lees mijn verslag van het interview met Tine Hens.

Dochters van Sparta van Claire Heywood
****

De Trojaanse Oorlog, voor de zoveelste keer, maar nu eens niet door de helden verteld. Claire Heywood geeft het woord aan Helena en Klytaimnestra, de zussen die meestal als voetnoot of als oorzaak van alle ellende worden weggezet.

De naam Klytaimnestra vind ik trouwens een beproeving op zich, ik kreeg die nooit helemaal voluit gelezen. Telkens als ik de naam zag staan, wist ik genoeg: “Het gaat om de oudste zus, sla de naam over en lees gewoon verder.”

De zussen worden in dit boek wezens van vlees en bloed: dochters, echtgenotes, moeders, vastgeklonken aan mannen als Menelaos en Agamemnon. Types die je liever niet aan je dochter koppelt.

Heywood schrijft beeldend en vlot, en met veel sympathie voor de twee. De ene wijs, de andere vooral naïef. Hun keuzes worden niet vergoelijkt, maar wel begrijpelijk gemaakt.

Knap gedaan, en je hebt geen voorkennis van de Griekse mythes nodig.

Gelezen boeken tweede kwartaal 2026: de driesterrenboeken

Koninkrijk van as van S.A. Cosby
***

De VN Thriller van het jaar 2026, maar ik ben niet helemaal overtuigd. Tot een kwart voor het eind ben ik mee, met hier en daar de nodige bedenkingen over de geloofwaardigheid. Maar dat is inherent aan het genre, dus daar viel ik niet echt over. Op het einde komt echter de ene na de andere deus ex machina langs. Er vallen zaken uit de lucht die tot de oplossing leiden, maar die nergens vandaan komen. En daar heb ik het moeilijk mee.

Vlot geschreven, dat wel. Ook de verdwijning van de moeder jaren geleden komt aan bod, vermengd met wat nu gebeurt. Het is allemaal spannend, maar soms enorm gewelddadig, en ik kan wel wat hebben. Te vaak dacht ik: is de wereld van de misdaad, drugs en het grote geld er zo slecht aan toe? Bestaan er wijken waar zulk geweld schering en inslag is?

Geen opbeurende lectuur!

Une Forme de vie van Amélie Nothomb
***

Pas op de laatste pagina’s had ik door dat ik dit boek al eens eerder heb gelezen. Ik lees Amélie Nothomb om mijn Frans bij te houden. Ze schrijft heel verstaanbaar, haar onderwerpen interesseren me en haar stijl is vrij subliem. Niemand schrijft als Amélie Nothomb, behalve zij zelf dus.

Hier beschrijft ze haar correspondentie met een Amerikaanse soldaat in Bagdad die zich volvreet als reactie op de oorlog in Irak. Sinds hij daar zit is hij maar liefst 130 kilo aangekomen: dat extra lichaam noemt hij Scheherazade. Er komt een leuke verwijzing langs naar het Michelinmannetje of de ‘mannequin van Michelin’ zoals ik die noem. Hilarisch, mocht het onderwerp niet zo pijnlijk zijn.

Uiteraard is niets wat het lijkt en vallen er verrassingen uit de kast. Ik vertel niet welke, want dan is er niets meer aan, maar de moeite waard om te lezen.

De erfenis van president Bush? Enorm veel obese soldaten.

Dood in Berlijn van Christoph Peters
***  

Christoph Peters verwerkt een heleboel actuele thema’s in zijn verhaal van één dag in Berlijn. Op de avond van 9 november 2022 vindt de eerste tentoonstelling plaats van jonge kunstenaar Fabian Kolb bij de meest prestigieuze galerie van de stad. Zijn installatie is verre van subtiel, je lijkt te kijken naar een verlaten slagveld uit WOI.

Peters schrijft in een nerveus ritme, de mislukkingen en het onheil van deze tijd razen voorbij. Aan drama trouwens geen gebrek: er is de oorlog in Oekraïne, de complexe relatie met de VS en Rusland, het grensoverschrijdende gedrag van de galerist, en de gecompliceerde familierelaties met als uitschieter oom Hermann Carius van de extreemrechtse Neue Rechte. Die doet de nazitijd af als een “vogelpoepje op de Duitse geschiedenis”. Extreemrechtse lezers zullen smullen van zijn racistische en islamofobe uitspraken.

Geen comfortabele lectuur, maar wel intrigerend, zelfs confronterend. Het geeft je als lezer stof tot nadenken.

De zevende maan van Piergiorgio Pulixi
***

Ik las de eerste twee delen graag. Dit derde is niet het beste. Je moet geduld hebben, want voor er eindelijk wat actie en wat tempo komt, ben je al een half boek ver. De bitsige dialogen tussen de twee vrouwelijke inspecteurs en elkaars tegenpolen waren in de vorige delen een feest. Hier is daar helaas veel minder plaats voor.

In deel twee leken ze allebei wat te voelen voor hun nieuwe hoofdinspecteur en dat beloofde extra spanning. Maar ook dat: niks. Soms zijn de dialogen zelfs ronduit saai. Enkel de uitspraken van en over ‘enorme’ collega Bepi Pavan deden me af en toe glimlachen. Het einde valt uit de lucht, niet als verrassing maar als een deus ex machina. Je denkt: “Ach ja, natuurlijk!”

De extra onverwachte wending op het eind maakt het boek nét goed genoeg.

Het labyrint van Barbara Vine
***

Eerste Rendell die ik lees en het smaakt naar meer. Ruth Rendell publiceerde dit boek onder het pseudoniem Barbara Vine, wellicht omdat het geen klassiek detectiveverhaal is.

Een Zweedse verpleegster kijkt 30 jaar later terug op de tijd dat ze de “krankzinnige” zoon van een Engelse familie verzorgde, wonend in een immens maar vervallen landhuis. De bibliotheek is zo groot dat er een labyrint van gemaakt is. De droom van elke boekenliefhebber, toch?

De zoon blijkt helemaal niet krankzinnig. Hij lijdt aan de ziekte van Asperger, in de jaren 60 van de vorige eeuw nog nauwelijks bekend. De familieleden blijken stuk voor stuk vreemder dan hij. De drie zussen zijn trouwens niet vies van dezelfde man. Het boek roept de sfeer op van Jane Eyre en Rochester Hall, de psychologie klopt en de spanning zit er goed in.

Leuk tijdsbeeld, relatief kort geleden en toch zo’n andere manier van leven! Graag gelezen.

Aline van Heleen Debruyne
***

Een schrijver schrijft over het tijdperk waarin hij of zij leeft. Dit is al het vierde boek dat ik in korte tijd lees over relaties die niet werken en over alle tweeslachtige gevoelens die kersvers moederschap met zich meebrengt, tot afkeer van de baby toe.

Aline vertelt haar verhaal aan een psycholoog: ze woont met echtgenoot en baby noodgedwongen in een goedkope buurt aan zee, omringd door alcoholisten, geweld en ruzies. Ook zij maken verschrikkelijk veel ruzie, en ook die leiden tot geweld. Ongeveer alles wat de echtgenoot en baby doen wekt negatieve gevoelens bij Aline op, ze kan bijna niets verdragen.

Soms heel herkenbaar, maar mooi is anders. Heleen De Bruyne houdt de spanningsboog vol tot het eind, maar als je te weten komt wat precies tot de scheiding leidde, denk je: is het dat maar?

Vlot geschreven, maar aangenaam om te lezen is dit niet. Niet helemaal overtuigd.

Tijden van duisternis van R.J. Ellory
*** 

Ik herinner me het lezen van ‘Bekraste zielen’, mijn eerste Ellory, nog als gisteren. Wat was dat een ontdekking, ik was meteen fan! Twee broers, de een engel en de andere duivel. Toen al stelde Ellory impliciet de vraag: wat weegt er het zwaarst door bij de vorming van een mens, nature of nurture? Hier vond ik er weer tekenen van terug.

Oudere broer Jack ontvlucht zijn ouderlijk huis in Jasperville in Quebec, informeel ook Despairville genoemd. Zijn jongere broer blijft alleen achter met een gewelddadige alcoholist van een pa, in een bitterkoud klimaat met temperaturen tot -40° Celsius in langdurende winters. Iedereen zou er gek worden, de broer dus ook. Na 26 jaar keert Jack terug om diens problemen op te lossen. Als amateurdetective ontrafelt hij tegelijk de talrijke moorden van de voorbije twee decennia.

Vlot, dat wel. Maar ‘Bekraste zielen’? Daar komt het nooit aan. 

De grote schoonmaak van Rob van Essen
***

Ik hou van de schrijfstijl van Rob van Essen en van zijn tomeloze fantasie. Ik heb het al eens eerder vermeld, maar ik ben meer fan van volledig gefantaseerde verhalen dan van de egofictie die ons tegenwoordig overspoelt.

Meteen van bij het begin van het boek had ik het gevoel: “Ja, ik ga dit boek zo goed vinden!” En ik heb het ook heel graag gelezen tot ongeveer driekwart. Het beschrijft een absurd voorval op een prachtige manier, en hoe de twee mannen die het hebben meegemaakt een weg zoeken in het leven erna. Top, echt waar. Maar dan gebeurt er wat ik vaak ook in vlot lezende horrorverhalen ervaar: de verklaring is zo buitenissig dat mijn rationeel denkende geest steeds bewuster begint te protesteren, en evolueert naar: “Hoe belachelijk is dit!” En helaas, met die gedachte heb ik het boek geëindigd.

Toch 10/10 voor zijn fantasie!

Gelezen boeken tweede kwartaal 2026: de tweesterrenboeken

M. De zoon van de eeuw van Antonio Scurati
** 

Ben gestrand op pagina 309. Ik had nochtans moeten weten dat dit niets voor mij is. Lezen over buitenlandse politieke geschiedenis vind ik vrijwel altijd moeilijk. De opkomst van Mussolini, complexe Italiaanse politiek, en al die onverstaanbare namen en plaatsen waarvan 95% geen enkel belletje doet rinkelen. Ingewikkeld en zeker niet zo makkelijk als de flaptekst je wil laten geloven.

Volgens de marketing is dit een roman. Geloof dat niet. Dit is pure non-fictie, en nog niet eens zo inlevend verteld. Ik vergeleek voortdurend met eender welk non-fictiewerk van Jan Brokken, en die gaat telkens met de beker lopen, want hij schrijft een pak empathischer. Gelukkig kocht ik alleen deel 1. Er volgen er nog vier, samen zo’n 2800 pagina’s.

Twee sterren voor de inzet, Antonio Scurati heeft wellicht jaren van zijn leven in de archieven gezeten om alles uit te zoeken en op te schrijven. Daarom toch hulde.

Gelezen boeken tweede kwartaal 2026: de eensterrenboeken

De wilde stilte van Raynor Winn
*

Na het warme en meeslepende Het Zoutpad begon ik vol verwachting aan dit vervolg, maar viel dat even tegen! Inmiddels weet ik dat het verhaal op leugens berust, misschien speelde dat onbewust mee.

Raynor beschrijft wat er na de kustwandeling gebeurt en hoe haar manuscript de weg naar de uitgever vond dankzij het positieve commentaar van haar echtgenoot en de kinderen. Lief, maar niet genoeg voor een boek.

De natuurbeschrijvingen vind ik aanvankelijk mooi, maar ze vervelen gauw omdat er zo weinig inhoud is. Het dieptepunt? Het verslag op het einde van een wandelweek in IJsland met een bevriend koppel. Tenenkrullend saai. En het meest ergerlijke? Het contrast tussen de nooit opgevende vrouw op het kustpad en het introverte, mensenschuwe wezen erna. Hebben we het over dezelfde persoon? Die angst wordt eindeloos herhaald en dat irriteerde me enorm.

Zonder Het Zoutpad was dit nooit gepubliceerd geraakt. Daar ben ik zeker van.

Anomalie van Hervé Le Tellier
*

Een Air France-vlucht tussen Parijs en New York landt op 10 maart 2021 na een hevige storm. Honderdzes dagen later landt exact hetzelfde vliegtuig opnieuw, met exact dezelfde passagiers aan boord. De dubbelgangers hebben dezelfde herinneringen en gedachten, kennen alleen die tussenliggende maanden niet. De verklaring hiervoor? De mensheid zou een computersimulatie zijn en dit voorval het gevolg van een foutje in de code.

Bij het lezen vroeg ik me af: hoe komt een jury erbij om deze pulp de belangrijkste literaire prijs van Frankrijk te geven? Met veel moeite ben ik tot het einde geraakt, en tot de conclusie dat ik niet intelligent genoeg ben om het allemaal te snappen. Alleen deel één vind ik meeslepend, deel twee en drie zijn goed voor de vuilnisbak.

Ook de vertaler had duidelijk zijn bedenkingen en weinig geduld want het boek krioelt van de taal- en spelfouten: Ik wordt, arrogante klootzaak, … Zucht.

Bekijk al mijn recensies op Goodreads.

Ziezo, je hebt ze gehad: mijn gelezen boeken tweede kwartaal 2026

Laat weten welke je meeneemt om ook te lezen. Ik hoor het graag!

© C’bon, blogger en freelance copwyriter