Gelezen boeken derde kwartaal 2026: het beste was een voorwoord

Maggie O’Farrell schreef het bij O’Caledonia van Elspeth Barker, een boek dat al dertig jaar als klassieker geldt. Van mij kreeg die klassieker één ster. Het voorwoord vond ik beter dan de roman waar het voor stond, en dat is me nog nooit overkomen.

O’Farrells eigen boek kreeg wél vijf sterren. Net als twee romans van Elizabeth Strout, want dit was ook het kwartaal waarin ik besloot dat ik voortaan alles van haar lees.

Hieronder 16 boeken, van vijf sterren naar één. Ben je het oneens over O’Caledonia? Laat maar komen.

Wil je mijn leeslijsten volgen? De inschrijflink vind je helemaal onderaan in de footer. Doen! Mijn boeken eerste kwartaal staan ook al online, net als mijn boeken tweede kwartaal. 

Waarom ik tachtig boeken per jaar lees?

Vijf sterren: de absolute toppers 

Niets is onmogelijk van Elizabeth Strout
*****

‘Ik heet Lucy Barton’ had ik nog niet gelezen, maar dat had eigenlijk gemoeten. In dit vervolg worden de bijpersonages over wie in die roman wordt geroddeld, gepromoveerd tot hoofdpersonage. Lucy Barton duikt hier slechts op als bijfiguur. Elizabeth Strout schrijft enorm diepmenselijk, zodat alle personages erin slagen je binnen de twee bladzijden voor hen in te palmen. Ik ben stikjaloers op haar perfect gedoseerde, mooie proza.

In deze onderling verbonden verhalen passeren zowat alle sociale, relationele en maatschappelijke issues de revue. Alle relaties draaien om communicatie: sommigen zwijgen, anderen spreken, maar vertellen niet altijd de waarheid. Een paar voorbeelden? Een vrouw weet dat haar man een verkrachter is en getuigt toch niet tegen hem. Lucy’s zus vertelt haar iets verschrikkelijks uit hun jeugd en Lucy moet hyperventilerend worden afgevoerd. Een ex-soldaat uit Vietnam draagt de oorlog op zijn rug, dag in dag uit…

Mijn oordeel? Een hartverscheurend mooi boek.

De gifhouten bijbel van Barbara Kingsolver
*****

Topboek! Vreemd dat dit boek niet de Pulitzer voor fictie kreeg en Demon Copperhead wel. Die familieroman verdiende zijn prijs ook, maar dit boek is zoveel rijker. Ik weet weinig van Afrika of Kongo, hoewel ik ooit het magistrale Congo van David Van Reybrouck heb gelezen. Wat ik ken, komt vooral van Adichie, maar zij heeft het vooral over de Nigeriaanse middenklasse en het stadsleven.

Hier lees je hoe het leven eruitziet in een klein dorp in de rimboe: de gebruiken en overlevingsstrijd, het schaarse eten, het extreme klimaat. Verteld vanuit het gezin van een arrogante, koppige dominee, zijn vrouw en vier dochters. Ook de koloniale geschiedenis komt voorbij: ik kon het idee niet van me afzetten dat er uit de kolonisatie werkelijk niets goeds is voortgekomen. Mooi gestructureerd: alle gezinsleden krijgen eigen hoofdstukken, behalve de vader.

Oogopenend verhaal dat duidelijk maakt wat Afrika Afrika maakt. Verplicht leesvoer. Minpunt: de vele dt-fouten, dat blijft een afknapper.

Vertel me alles van Elizabeth Strout
*****

Elizabeth Strout is een topschrijfster, ze stelt nooit teleur. Het frappante: er gebeurt bitter weinig in dit boek en toch lees je gretig verder. Over mensen die gewoon hun leven leiden, met alle pijn en miserie van dien, zonder ooit iets groots te hebben verwezenlijkt of voor iemand echt iets te hebben betekend. Toch voel je sympathie voor bijna elk personage. Strout tekent ze zo verschrikkelijk menselijk en 100% herkenbaar.

Haar boeken draaien om relaties en om hoe mensen met elkaar praten. Hier wordt zó veel gepraat, over zó veel mensen, dat ik me soms in een aflevering van Desperate Housewives waande. Je krijgt elk detail te lezen, af en toe net iets te veel. Eén vriendschap botst op onuitgesproken gevoelens en dat levert niet de verwachte goede afloop op, maar precies dát geeft het verhaal zijn kracht.

Heel graag gelezen. Olive, Bob en Lucy schitteren!

Land van Maggie O’Farrell
*****

Vijf sterren, zonder twijfel. Ierland, 1865. De hongersnood heeft het land letterlijk leeggemaakt: hele families en dorpen zijn verdwenen want er zijn geen overlevenden meer. In opdracht van de roodrokken brengt Tomás de streek in kaart samen met zoontje Liam. Maar dan verandert een onheilspellende ontmoeting in een bosje de vader, én vervolgens ook het leven van zijn gezin.

Wat volgt is een opeenstapeling van miserie, en toch wordt het nooit tranerig. Veel empathie, weinig sentiment. Zo gaat het al boek na boek: alles wat O’Farrell publiceert, koop ik blind. Ook dit boek is meesterlijk. Het enige nadeel? Er zijn geen hoofdstukken, alleen lange tekstblokken met af en toe een witregel waarna een nieuw personage aan het woord komt.

Extra ster voor de belangrijke bijrol van een wolfshond, duizenden jaar geleden en nu weer. Honden zijn de beste maatjes van de mens. Overal en altijd. Dat ik het gezegd heb!

De beller van Chris Carter
*****

Een mens zit raar in mekaar. Zie ik op tv een gewelddadige scène, dan ben ik weg. Maar erover lezen, dat doe ik dan weer graag. Zou dat duiden op een psychologische afwijking? Dit is mijn eerste Chris Carter en een van de gruwelijkste boeken ooit. Slachtoffers verschijnen vastgebonden in een videocall, een naaste krijgt twee vragen om hen te redden. Elke moord wordt minutieus en in al zijn wreedaardige details beschreven.

Ik heb in dit genre al heel wat achter de kiezen, maar deze spant de kroon qua wreedheid. Toch blijf ik lezen. Geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt het boek dicht te klappen. De superintelligente profiler Robert Hunter biedt gelukkig het nodige tegengewicht. Als forensisch psycholoog ontleedt hij haarfijn wat een moordenaar drijft.

Niet voor tere zielen, dit achtste deel, maar wie doorzet, krijgt een verrassend einde. De profielfoto van Carter toont trouwens een man die je liever niet ’s nachts in een steegje tegenkomt.

Vier sterren: ruim de moeite waard 

Yesteryear van Caro Claire Burke
****

Tradwives en influencers: not my cup of tea. En de combinatie al helemaal niet. Maak kennis met Natalie, het oppervlakkigste personage dat je dit jaar zal tegenkomen. Een miljoen volgers kijken mee naar haar leven op de boerderij die ze met haar man kocht. Haar studies? Meteen stopgezet toen ze hem leerde kennen, uiteraard.

Dagelijks bakt ze brood en taarten, verzorgt ze de kroost en de beesten. Helemaal alleen, sterke vrouw als ze is. De schare personeel blijft netjes buiten beeld. Als een producer wordt aangeworven om nog gelikter filmpjes te maken om nog meer ‘made in China’-merchandise te slijten, stuikt haar perfect georkestreerde wereld in mekaar.

De knipogen naar vandaag zijn talrijk: manlief raakt in de ban van macho-influencers, alt-right schoonpapa voert voor de derde keer campagne voor het presidentschap. Zei iemand Trump?

Ergerlijk, maar geen seconde saai. Geen likes voor Natalie, wel voor het boek.

Het incident van Rudy Morren
****

God straft onmiddellijk, dat maakt dit boek al snel duidelijk. Iedereen in het gezin leeft met een of ander trauma, of beleeft er een, het verschil is niet altijd helder. Je leest over een totaal ontspoorde, uiteengereten familie als gevolg van een incident dat pas vlak voor het einde wordt onthuld. Een verrassing? Zeker niet. Ik zag het van ver aankomen. Maar zodra je het weet, vallen je toch enkele ongerijmdheden in het voorgaande verhaal op.

Een boek geschreven om verfilmd te worden, zo lijkt het wel. Niet abnormaal: Rudy Morren is professioneel scenarist. Hij schreef zelfs afleveringen van F.C. De Kampioenen. Van Boma naar dit duister: knap hoe hij een verontrustend, dreigend verhaal tegelijk ongelooflijk triest weet te maken.

God straft onmiddellijk. Morren neemt er 288 bladzijden de tijd voor.

Het einde van Erna Ankersmit van Anna Enquist
****

Ze kan het nog! De schrijfster van Het geheim en Het meesterstuk is terug met een goed boek, want dat is ooit wel eens anders geweest. Al heb ik het moeilijk gehad met de naam Erna die tegelijk een voornaamwoordelijk bijwoord is. Telkens als een zin met ‘Erna’ opende las ik ‘Vervolgens’ en moest ik terugkeren: “Neen, het gaat over de vrouw.”

Enquist is intussen 81. Ze schrijft over een bejaarde schrijfster die een boek schrijft over een bejaarde man die steeds cynischer door het leven gaat. Af en toe dacht ik aan Jeroen Brouwers en dat is geen belediging. Op een bepaald moment beslist die man de rest van zijn leven in eigen handen te nemen. Erna doet iets vergelijkbaars.

Mooie beschrijvingen van de wandeltocht langs de muur van Hadrianus, veel scherpe psychologische inzichten, en dat alles in een eenvoudige, heldere taal. En erna? Erna wil ik meer Enquist.

Drie sterren: goed, niet meer dan dat

Lázár van Nelio Biedermann
***

De lovende lezersrecensies hadden mijn verwachtingen torenhoog opgeschroefd. Wellicht te hoog. Begrijp me niet verkeerd: dit is een knap debuut van een tweeëntwintigjarige die zijn eigen familiegeschiedenis inzette om het verhaal body te geven. En het gaat over Hongarije. Mijn beste vriendin van vroeger was de dochter van een Hongaarse vluchteling. Met haar familie bezocht ik Boedapest, toen nog achter de muur, en ik heb er nog steeds mooie herinneringen aan. Ik ben dus gek op boeken die me meer over dat land vertellen.

Stilistisch is dit uitmuntend, de verhaallijnen komen perfect gedoseerd op je af, en ik vond geen enkele taal- of spelfout, en dat is een unicum: dank je wel, Atlas Contact.

Maar, en nu komt het negatieve. Alle personages blijven kartonnen figuren. Hun gedachten, gevoelens en verwachtingen worden zo afstandelijk beschreven dat ze me koud laten. En dat is nu net niet wat ik van een roman verwacht.

Gevangen van Stephen King
***

Marketingteksten op achterflappen, ik zou ze al moeten doorzien. Een véél te lang uitgesponnen verhaal noem je een ‘epos’. Klinkt goed, verkoopt wellicht beter. Maar dit boek is vooral dik met te veel personages: van de 2000 dorpsbewoners worden er naar mijn aanvoelen 1000 beschreven. Om het nog wat moeilijker te maken soms bij de voornaam en soms bij de achternaam… Het is zomer, ik werk wat minder, een pil van 1000 pagina’s kon dus. Maar hoe verder ik kwam, hoe meer ik naar het aantal resterende pagina’s begon te kijken. Opgelucht dat het uit is. Niet slecht over de hele lijn – King kán schrijven – maar niet overal even sterk, en het einde is schandalig afgeraffeld. Bij de corrupte, machtshongerige politicus moest ik voortdurend aan Trump denken. De boodschap is trouwens beangstigend realistisch: een maatschappij kan op slechts enkele dagen instorten, dankzij amper dertig personen op strategische plaatsen.

Cocaïne van Pascal Engman
***

Perfecte timing, of net niet: terwijl in Brussel het ene schietincident na het andere de kranten haalt, lees ik Engmans boek over precies die wereld. Cocaïne, ingevlogen vanuit Zuid-Amerika, en drugsbendes die werkelijk nergens voor terugdeinzen. Ze houden hele stadsdelen in een wurggreep met geweld, afpersing, dreigementen en executies in pure maffiastijl. Noem het The Wire in Stockholm. Op de cover prijst iemand Engmans mengeling van fictie en realisme. Net dát maakt me ongemakkelijk, want zo ver van ons bed is dit allemaal niet. Dit blijkt al het vierde deel over rechercheur Vanessa Frank te zijn. Dat ze bij de politie werkt, weerhoudt de bendeleider er niet van haar diep te vernederen. De sfeer zit goed: ik was om de beurt gechoqueerd en dan weer geboeid. Alleen mocht het tempo een pak hoger en het aantal pagina’s een pak lager. Met een stevige snoeibeurt was dit een uitstekend boek geweest.

Twee en een halve ster: net niet goed genoeg

De keuze van Edith Eger
**1/2

Dit boek heeft lang op het te-lezen-schap gelegen: de achterflap vermeldt dat dit het verhaal is van een meisje dat voor Mengele danste. Ik vreesde weer zo’n typische Holocaustroman op de kop te hebben getikt, uit op verkoopcijfers. Maar toen stierf Edith Eger en de vele in memoriams overtuigden me. Haar boodschap: we hebben altijd een keuze wat te doen na een tegenslag.

Het eerste deel is een rauwe, authentieke vertelling van haar ervaringen in het concentratiekamp. Indrukwekkend begin, maar in het tweede deel zwakt dat volledig af. Je krijgt een mozaïek van verhalen over haar patiënten als psychologe, zonder dat duidelijk wordt wat die met haar boodschap te maken hebben. Ik viel ook over de oververheerlijking van haar diploma’s aan haar praktijkmuur. Niet mis om op je veertigste een eerste diploma en op je vijftigste nog een doctoraat te halen, maar daar kwam ze iets te veel op terug.

Te typisch Amerikaans.

Twee sterren: er zijn kosten aan

Zwermkoorts van Kristien Dieltiens
**

Ik las een verbluffend goede recensie over dit boek, het verhaal vond ik intrigerend, en ik had Kelderkind ooit gelezen én goed bevonden. Zwermkoorts stond dus meteen bovenaan op mijn ToRead-lijst. Helaas, verbluffend goed is mijn oordeel niet.

Daisy kampt met geheugenverlies na een trauma. Lees gerust: trauma’s, meervoud. Ze belandt op een plek waar verschrikkelijke dingen zijn gebeurd en daar keert haar geheugen beetje bij beetje terug. De herinneringen worden op grijze pagina’s weergegeven. Welke trauma’s precies lees je maar zelf. Ik zag ze vrijwel meteen aankomen, zo voorspelbaar waren ze. Meeleven met de personages lukte me ook niet, hoe zwaar ze het ook te verduren krijgen. Maar vooral die uitleggerige stijl ergerde me.

Schrap 90% van de uitleg – ik noem dat ballast – en het boek wordt meteen een stuk beter. Te vaak dacht ik: steek er eens wat vaart in.

La Dernière Allumette van Marie Vareille
**

Ik lees af en toe een “lichtere” Franse roman om mijn talenkennis op peil te houden. Deze werd me aangeprezen als thriller, maar is meer een pleidooi tegen partnergeweld, iets dat trouwens van generatie op generatie wordt doorgegeven.

Hoogbegaafde Abigaëlle vertelt over haar kindertijd, over haar broer en succesvol illustrator Gabriel, over Zoé, een superpositieve juf die op zijn pad komt, en over haar zus Aline. Je merkt algauw dat het huis waar ze is opgegroeid er een is vol geweld: vader slaat vrouw, broer stopt zusje weg in de kast onder de trap, walkman op om het geschreeuw niet te horen.

Vareille strooit voortdurend met mist. Halverwege verandert het boek in een waarschuwingscampagne, vervolgens komt er een plotwending die je het gevoel geeft dat je een boek lang bent voorgelogen.

Eerlijk? Ik vond er niet veel aan. Maar laten we het positief bekijken: mijn Frans kan er weer tegen.

In volmaakte stilte van Elizabeth George
**

Mijn eerste Elizabeth George, en dat terwijl ze al een halve bibliotheek bij elkaar heeft geschreven. De BBC-verfilmingen van inspector Lynley volgde ik gepassioneerd, vooral voor die sublieme wisselwerking tussen hem en Barbara Havers. Nadeel: ik zag bij het lezen voortdurend hun gezichten. Ik doe het gewoonlijk net andersom, eerst het boek en dan pas de film, om mijn fantasie de ruimte te geven.

Overtuigd heeft dit boek me niet. Veel te dik en te veel gedetailleerde uitweidingen. Die 621 bladzijden hadden er gerust de helft kunnen zijn. Blijkbaar durft bij haar uitgeverij niemand nog “schrappen” te zeggen. Het verhaal kabbelt en vaak is het ronduit saai. De spanning, toch een van de premissen van een goed detectiveverhaal, begint rond pagina 550. Té laat.

Niets in het verhaal verklaart de titel. De Engelse titel zegt zoveel meer: With No One as Witness.

Ik hou het bij de tv-reeks: evenveel Lynley, driehonderd bladzijden minder.

Eén ster: laat maar liggen

O, Caledonia van Elspeth Barker
*

Alweer een “klassieker” waarvan het voorwoord, van Maggie O’Farrell, beter is dan wat volgt. Wat een saai boek, gelukkig het enige dat Elspeth Barker ooit geschreven heeft.

Een meisje groeit op in een afgelegen uithoek van Schotland, tijdens en vlak na een van beide wereldoorlogen, welke werd me niet meteen duidelijk. Weinig vertier, weinig avontuur en het eentonige leven kabbelt maar verder. Je krijgt paginalange beschrijvingen van de grassprietjes in het gazon, de bloemetjes langs de weg, de vogeltjes in de bomen. Daartussen het verhaal van een ambetant kind dat te intelligent is om begrepen te worden door thuis of school.

Als kers op de taart wordt dit alles beschreven in een belabberde, overladen schrijfstijl. Ik denk niet dat er één zelfstandig naamwoord in staat zonder een bijvoeglijk naamwoord ervoor.

Veel geblaat, weinig wol en vooral oersaai. Meer valt er niet over te zeggen.

Bekijk al mijn recensies op Goodreads.

Ziezo, je hebt ze gehad: mijn gelezen boeken derde kwartaal 2026

Laat weten welke je meeneemt om ook te lezen. Ik hoor het graag!

© C’bon, blogger en freelance copywriter